پ

درمانگران خود نیاز به رواندرمانی دارند.

    حفظ مرزها با مراجع، پردازش رویدادهای زندگی خودشان و تصمیم‎گیری در مورد زمان بازنشستگی، دلایلی هستند که چهار متخصص در مورد اینکه چرا به دنبال کمک حرفه‌ای هستند بیان می‌کنند. پرنس هری شاهزاده بریتانیا در روزهای اخیر به خاطر صحبت‌هایی که درباره‎ی مسائل شخصی‎اش در مورد سلامت روان، نیاز به شکست سکوت در […]

عنوان اصلی: When therapists also need therapists: 'Suffering is not unique to one group'
نویسنده: رز هکمن
انتشار در: گاردین
تاریخ انتشار: 19 آوریل 2017
تعداد کلمات: 1424 کلمه
تخمین زمان مطالعه: 8 دقیقه
ترجمه: تیم ترجمه‌ی مجله‌ی تداعی

 

 

حفظ مرزها با مراجع، پردازش رویدادهای زندگی خودشان و تصمیم‎گیری در مورد زمان بازنشستگی، دلایلی هستند که چهار متخصص در مورد اینکه چرا به دنبال کمک حرفه‌ای هستند بیان می‌کنند.

پرنس هری شاهزاده بریتانیا در روزهای اخیر به خاطر صحبت‌هایی که درباره‎ی مسائل شخصی‎اش در مورد سلامت روان، نیاز به شکست سکوت در مورد هیجان‌ها، و مزایای دنبال کردن درمان شخصی گفته، مورد تحسین واقع شده است.

او در مصاحبه‌ای با نشریه‌ی تلگراف با توصیف این‌که چگونه به این نقطه‎ رسیده، توضیح داد که گوش دادن به مشکلات دیگران و فهمیدن این که قادر نیست به همان اندازه که دلش می‎خواهد مفید باشد، باعث شد به دنبال کمک برود.

«شما مسائل‌تان را به خاطر آنچه با آن روبرو شدید موقتاً به کنار می‎نهید، و تمام کاری که می‎خواهید انجام دهید گوش دادن و کمک کردن به دیگران است، اما بعد راهتان را می‌کشید و می‎روید، اما ناگهان به خودتان می‌آیید، حالا این را باید کجای دلم بگذارم؟»

او سپس افزود که در ازای هر سه ساعت گوش دادن به مردم، روانشناسان نیم‎ساعت وقت می‎گذارند تا خودشان با شخص دیگری صحبت کنند. حق با اوست: این یکی از مهم‎ترین سنت‎های دنیای سلامت روان است. درمان‎گران نیز به درمان نیاز دارند.

ما از چهار روان‌درمانگر با تجربه در این زمینه خواسته‎ایم تا در مورد این که چگونه آن‎ها نیز از درمان‎گران دیگر کمک می‌گیرند سخن بگویند.

 

دیوید لوپز، درمانگر به مدت ۱۵ سال، کانتیکات

دیوید لوپز، رئیس پیشین آکادمی روانکاوی و روانپزشکی پویای آمریکا می‎گوید دلایل مختلفی وجود دارد که چرا درمان‎گران به دنبال درمان می‎گردند.

نخست در طول فرآیند آموزش است که درمان‎گران کارآموز، سوپروایزر و اغلب درمانگری از آن خودشان خواهند داشت.

او چنین تبیین می‎کند: «به طور معمول، افرادی که می‎خواهند درمان‎گر شوند، به ارتباط با افراد علاقه دارند. هنگامی که در حال انجام درمان هستند آن نیاز باید تغییر جهت دهد و رام گردد، تا در مسیری قرار نگیرد که از دست درمانگر خارج شود».

لوپز توضیح می‎دهد که آن چه باید در آموزش مورد توجه قرار گیرد چیزی به نام «انتقال متقابل» است. درمانگر باید از انتقال هیجان‌های خود به مراجع اجتناب کند، این در حالی است که وقتی مراجع هیجاناتی که نسبت به کسی دیگر در زندگی بیرونی خود دارد را به درمانگر خود منتقل می‎سازد (که «انتقال» نامیده می‌شود) عموماً چیز خوبی در نظر گرفته می‎شود.

برای مثال اگر درمانگر کارآموز در سنین پایین والدینش را از دست داده باشد، ممکن است به داستان‎هایی که مراجعین‌اش در مورد والدین و فقدان به جلسات می‎آورند، واکنشی هیجانی نشان دهد. پس چالش برای درمانگر نه لزوماً خلاص شدن از شر احساسات مربوط به فقدان و والدین، بلکه آگاهی از آن‎ها و آشنایی دقیق با این «نقاط کور» است.

نقطه‎ی کور رایج ممکن است گاهی این باشد که شاهد کشمکش بیمار با نوعی اندوه باشیم و گریستن آن‎ها را تماشا کنیم: درمانگر ممکن است بخواهد که آن‎ها را بغل کند، و یا تبدیل به دوست آنها شود.

«به جای استفاده از ابزارهایی که به شما آموزش داده شده، ممکن است بخواهید با بیمار برای نیاز خودتان ارتباط برقرار کنید. اما آن‎ها به شما پول نمی‎دهند که دوست‌شان باشید، حتی اگر در آن لحظه در آغوش کشیدن حس خوبی داشته باشد».

 

النا لیستر، درمان‎گر به مدت ۳۰ سال، نیویورک

النا لیستر با میزان قابل توجهی از طعن و کنایه می‎گوید: «شاید باورتان نشود ولی درمان‎گران نیز آدم هستند».

لیستر، روانپزشک، روانکاو و استاد که در دانشگاه کورنل و کلمبیا تدریس می ‎کند، می‎گوید که هیچ چیز اسرارآمیزی، فراتر از الزامات آموزشی ابتدایی در طول سال‎های اولیه، موجب نمی‎شود که درمانگران به دنبال درمان شخصی‌شان بروند. پاسخ این است که زندگی همین است، و زندگی یعنی تلاش و اغلب رخدادهای دردناک.

لیستر خودش هنگامی که کودک شش ساله‎ی خود را در اثر بیماری لوسمی از دست داد به دنبال درمان رفت. او می‎گوید که در آن زمان، کمکی که درمان به او کرد به اندازه‎ی کافی نیازهای او را برآورده نکرد. شناسایی جای خالی چنین کمکی در حوزه‎ی خودش او را متقاعد کرد که در زمینه‌ی فقدان و اندوه تخصص یابد، یعنی بتواند به دیگران به طریقی کمک کند که خودش قادر نبوده است به طور حرفه‎ای بیابد.

درمان بیمارانی (از جمله بیمارانی که درمانگر هستند) که در معرض چنین رنج شدیدی قرار دارند، به معنای پرورش توانایی آنها برای ترک آنچه در طول جلسه‎ی درمانی در اتاق اتفاق افتاده پس از پایان جلسات است.

«شما باید قادر به حفظ حد و مرزها باشید. بعضی از مردم متحمل درد و رنجی شگرف شده‎اند. شما باید در اتاق کاملاً حضور داشته باشید. اما اگر قصد دارید این کار را انجام دهید، مجبورید آن را به اتاق بعدی منتقل نکنید. این وظیفه‌ی شماست».

لیستر می‌گوید که روانشناس باید «انواع و اقسام کارها» را انجام دهد تا خودش را برای تمام بیمارانش و همچنین برای خویشتن، شادمان و در موقعیت مناسب روانی نگه دارد. «با دوستانم، با خودم، با شوهرم حرف می‎زنم. ورزش می‎کنم، مشغول مراقبه می‎شوم».

 

لسلی پروسنفسکی، درمان‎گر به مدت ۳۵ سال، نیویورک

لسلی پروسنفسکی، روانپزشک، روانکاو و عضو هیئت علمی دانشگاه کلمبیا، می‎گوید که از برخی جهات درمان درمانگران هیچ فرقی با درمان غیردرمانگران ندارد.

«شما با درد و رنج بسیاری از مردم سر و کار دارد. چه درمانگر باشند چه بیمار عادی، درد امری انسانی است، و رنج انسان منحصر به یک گروه نیست».

اما پروسنفسکی می‎گوید که گاهی اوقات درمان درمانگران با موانع خاص خودش مواجه می‎شود.

او توضیح می‎دهد: «این نوع از درمان می‎تواند به دیوارهای بیشتری منجر شود که باید فروریخته شوند». حتی در صورتی که بیمار-درمانگر بسیار مایل به شرکت در درمان باشد هم همین‌طور خواهد بود.

او توضیح می‎دهد که بخشی از فرایند درمان تلاش می ‎کند تا به چیزهایی نفوذ پیدا کند که طبیعتاً محافظت می ‎شوند. پروسنفسکی می‎ گوید، «مقاومتی ناآگاه» وجود دارد که می‎توان در همه یافت، اما درمانگران که اصطلاحات این زبان خاص را بلدند ممکن است در پنهان کردن ریشه‎ی واقعی مشکلات خود حتی بهتر از دیگران باشند.

«استفاده از اصطلاحات، یکی از پنهان‎کاری‎ها برای دور ماندن از اعماق آن چه که آن‎ها [بیمار-درمانگر] در واقع باید کشف کنند است».

«اگر کسی از در وارد شود و بگوید که حجم عظیمی از «خشم سرکوب‎شده‎» را داراست، ممکن است با گذشت زمان، هر چه عمیق‎تر می‎شوید، دریابید که خشم به غم تبدیل می‎‎شود. آنچه آشکار می‎گردد حسی از فقدان یا محرومیت است که برای فرد مواجهه با آن سخت‎تر است».

 

دیوید فارست، درمان‎گر به مدت ۵۰ سال، نیویورک

برای دیوید فارست، استاد روان ‎پزشکی بالینی در دانشگاه کلمبیا، رواندرمانگر و روانکاو آموزش‎دیده که همچنین در مرکز شهر منهتن جلسات خصوصی برگزار می‎کند، یکی از جالب‎ترین و –جنجالی‎ترین- سوالاتی که روان‎درمانگران برای آن به درمان می‎روند این است که چه هنگام باید از این کار دست بکشند.

فارست، که کارش شامل تحقیق و تدریس در زمینه‎ی مغز و اعصاب می‎شود، می‌گوید که مسئله‎ی زمان بازنشستگی یک روان‎درمانگر پرسشی به ویژه مجذوب‎کننده است.

فارست می‎گوید: «پرسیدن این سؤال که رواندرمانگر از کجا می‎داند چه موقع وقتش رسیده تا الک خود را بیاویزد، از ما می ‎خواهد تا در وهله‎ی اول قابلیت ‎های ذهنی لازم برای روان‎درمانگر بودن را تعریف کنیم».

یک جراح ممکن است دیگر به لحاظ فیزیکی قادر به تحمل ساعات پرزحمت نباشد، یا ممکن است از آسیبی رنج ببرد که مانع عمل می‎ شود، اما مادام که مغز روان‎درمانگر کار می‎کند، از کجا بداند چه موقع باید دست بکشد؟ آیا هرچه سن درمانگر بالاتر می‌رود و باتجربه می‌شود، خواهان بیشتری ندارد؟

همچنان که فرد پیر می‎شود، از دست دادن حافظه یا مشکلات ذهنی کوچک می‎تواند ذهن را تحت تاثیر قرار دهد و بر یادآوری تاریخچه‎ی پیچیده‎ی بیمار تاثیر منفی بگذارد.

فارست می‎گوید اما چیزهای دیگری ممکن است با بالا رفتن سن شروع به از بین رفتن کنند، عناصر دیگری که ممکن است برای صلاحیت درمان‎گر به همان اندازه حیاتی باشند.

برای مثال، تشخیص این که چه چیز خنده‌دار است و چه چیز نه، گاهی اوقات همراه با سن تغییر می‎کند.

فارست می‎ گوید: اگر کسی دچار فراموشی پیشانی-گیجگاهی بشود، حس شوخ‎طبعی وی گرایش دارد که از حساسیت‎های پیچیده‎تر تنزل پیدا کند. ممکن است درمانگری با این نوع آسیب، نوع جدیدی از حس شوخ‎طبعی را بپروراند – که در اتاق درمان کمتر مناسب است.

«این [حس شوخ‎طبعی] دیگر خشک و بی‎روح نخواهد بود. بلکه در شوخی‎های پرسر و صدا و سادیستی غرق خواهد شد، و مغز از شوخی‎های بی‎کیفیت لذت خواهد برد».

روانپزشک توضیحی سودمند می‎دهد، «بازی با جناس، حس شوخ‎طبیعی سطح پایینی است».

وقتی از خود فارست، کهنه‎کار این حرفه سوال می‌کنیم: آیا دهه‎ها و دهه‎ها تمرین و تحقیق در مغز انسان شروع به فرسودن او کرده است؟ او پاسخ می‎دهد که چنین سوالی بیشتر با متخصصان جوان سازگار است.

«برای کسی مثل من، مسئله‎ی فرسودگی در کار نیست».

منبع
The Guardian
دیدگاه کاربران ۱ دیدگاه
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

کلید مقابل را فعال کنید