skip to Main Content
اختلالات سلف و درمان آن‌ها | هاینتس کوهات

اختلالات سلف و درمان آن‌ها | هاینتس کوهات

اختلالات سلف و درمان آن‌ها | هاینتس کوهات

اختلالات سلف و درمان آن‌ها | هاینتس کوهات

عنوان اصلی: The Disorders of the Self and their Treatment: an outline
نویسنده: هاینتس کوهات و ارنست وولف
تاریخ انتشار: 1978
تعداد کلمات: 8300 کلمه
تخمین زمان مطالعه: 48 دقیقه
ترجمه: تیم ترجمه‌ی مجله‌ی تداعی
#جریان‌ساز MostRead#

«اگر پایه‌های سلف ما محکم بنا شده باشد، نه از اندوه پس از ناکامی می‌ترسیم و نه از فانتزی‌های گسترده‌ای که ممکن است پس از موفقیت شکل بگیرند، واکنش‌هایی که افراد دارای سلف ناپایدارتر را در معرض خطر قرار می‌دهند».

مقاله‌ی «اختلالات سلف و درمان آن‌ها» نوشته‌ی «هاینتس کوهات» و «ارنست وولف» تصویری کلی از اختلال‌هایی به ما می‌دهد که برآمده از صورت‌بندی این نظریه‌پردازان از سلف است. این مقاله طرحی کلی از آن‌چیزی است که هاینتس کوهات و پیروان نظریات او از ساختار سلف ارائه می‌دهند. مقاله طبعاً برای متخصصان نوشته شده است، با وجود این، برای افرادی که آشنایی ابتدای با برخی مفاهیم و ساختارها همچون سلف‌اُبژه و ساختارهای نارسیسیستیک دارند می‌تواند مفید باشد. دریافت مقاله‌ی کامل، با پرداخت مختصری هزینه امکان‌پذیر است. امید داریم که برای ادامه‌ی فعالیت‌های مجله‌ی تداعی ما را همراهی کنید.

بخش‌هایی از این مقاله را بخوانید:

شخصیت‌های تشنه‌ی تأیید، تشنه‌ی سلف‌اُبژه‌هایی هستند که پاسخ‌های تأییدی و تحسینی آن‌ها، سلف گرسنه‌ی آن‌ها را تغذیه کند. آن‌ها به طور فطری خودشان را به نمایش می‌گذارند و توجه دیگران را جلب می‌کنند تا اگرچه به صورت گذرا، با حس درونی خودشان از بی‌ارزشی و نداشتن عزت نفس مقابله کنند. برخی از آن‌ها می‌توانند روابطی را با افراد تأییدکننده و مطمئنی برقرار کنند که به مدت طولانی آن‌ها را محفوظ نگه خواهد داشت. اما بیشتر آن‌ها، حتی با دریافت پاسخ‌های واقعاً تأییدکننده هم به مدت طولانی تغذیه نمی‌شوند. در نتیجه، علی‌رغم ناراحتی درباره‌ی نیاز خودشان به جلوه‌گری و علی‌رغم ترس و شرمی که گاهی شدید می‌شود، باید سعی کنند سلف‌اُبژه‌های جدیدی پیدا کنند که توجه و تصدیق مد نظر آن‌ها را داشته باشند.

شخصیت‌های تشنه‌ی آرمان دائماً در جست‌وجوی کسانی هستند که بتوانند آن‌ها را به خاطر پرستیژ، قدرت، زیبایی، هوش یا شأن اخلاقی تحسین کنند. آن‌ها فقط تا زمانی می‌توانند خودشان را باارزش تلقی کنند که بتوانند با سلف‌اُبژه‌های مد نظر خود ارتباط بگیرند. باز هم در برخی موارد، این روابط مدت زیادی برقرار می‌مانند و از هر دو طرف ماجرا پشتیبانی می‌کنند. با این حال در بیشتر موارد، همیشه نمی‌توان فضای خالی درونی را به این طریق پر کرد. شخص تشنه‌ی آرمان، پایداری نقص ساختاری را به عنوان یکی از پیامدهای آگاهی خود حس می‌کند و به دنبال نقایص واقع‌گرایانه‌ای در خدای خود می‌گردد –و البته به ناچار آن را پیدا می‌کند. سپس جست‌وجو برای سلف‌اُبژه‌های قابل آرمانی‌سازی جدید ادامه می‌یابد، به این امید که شخص بعدی، که فرد تشنه‌ی آرمان خود را به او متصل می‌کند، او را ناامید نخواهد ساخت.

شخصیت‌های آلتر ایگو به رابطه‌ای با سلف‌اُبژه نیاز دارند که با پیروی از ظاهر، نظرات و ارزش‌های سلف، وجود و واقعیت سلف تأیید شود. شخصیت‌های تشنه‌ی آلتر ایگو نیز گاهی ممکن است دوستی‌های پایداری تشکیل دهند –روابطی که در آن‌ها هر یک از طرفین، احساسات دیگری را به گونه‌ای تجربه می‌کند که گویی تجربه‌ی خود او بوده است. «اگر تو اندوهگین باشی او گریه خواهد کرد؛ اگر تو بیدار شوی او نمی‌تواند بخوابد؛ هر سوگی که در قلب تو باشد، او نیز بخشی از آن را تحمل می‌کند» (شکسپیر، زائر پرشور). اما باز هم در بیشتر موارد، نمی‌توان برای همیشه این فضای خالی درون را با دوقلو بودن پر کرد. شخصیت تشنه‌ی آلتر ایگو متوجه می‌شود که دیگری خودش نیست، و در نتیجه‌ی این کشف، با او احساس غریبگی می‌کند. در نتیجه مشخصه‌ی بیشتر این روابط، عمر کوتاه آن است. مثل شخصیت‌های تشنه‌ی تأیید و آرمان، شخصیت تشنه‌ی آلتر ایگو نیز مستعد بی‌قراری برای جایگزینی‌های پیاپی است.

This Post Has 0 Comments

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Back To Top
×Close search
Search