معرفی اثر
در مقالهٔ «آشفتگی زبان‌ها بین بزرگسالان و کودک»، شاندور فرنتسی به یکی از بنیادی‌ترین مسائل نظری و بالینی روان‌کاوی می‌پردازد: پیامدهای روانی مواجههٔ کودک با خشونت، تعرض جنسی و تحمیل سکسوالیتهٔ بزرگسالانه. او با تمایزگذاری بین «زبان مهرورزی» کودک و «زبان شورمندی» بزرگسال، نشان می‌دهد که چگونه سوءاستفاده از اعتماد و وابستگی کودک می‌تواند سازمان روانی او را دستخوش گسست و انشقاق کند.
فرنتسی با تأکید بر واقعیت ترومای جنسی و نقد گرایشی که روایت تعرض را به فانتزی‌های کودکانه تقلیل می‌دهد، مفهوم «همانندسازی با متجاوز» را صورت‌بندی می‌کند. در وضعیت تروماتیک، اضطراب شدید و اقتدار خردکنندهٔ بزرگسال می‌تواند توان اعتراض و دفاع را از کودک سلب کند. کودک برای تحمل این وضعیت، خود را با متجاوز همانند می‌سازد و حتی احساس گناه او را درون‌فکنی می‌کند. بدین‌ترتیب، قربانی ممکن است خود را گناهکار تجربه کند و اعتمادش به ادراک و تجربهٔ خویش آسیب ببیند. فرنتسی همچنین با طرح مفاهیمی چون «بلوغ زودرس تروماتیک» و «استبداد رنج»، نشان می‌دهد که چگونه کودک ممکن است ناگزیر به پذیرش مسئولیت‌هایی شود که فراتر از ظرفیت روانی و رشدی او هستند.
اهمیت این مقاله به بازاندیشی فرنتسی دربارهٔ تکنیک روان‌کاوی نیز بازمی‌گردد. او با نقد سردی عاطفی و ریاکاری حرفه‌ای روان‌کاو، این پرسش را پیش می‌کشد که چگونه رابطهٔ تحلیلی ممکن است به بازآفرینی تجربهٔ تروماتیک بیمار بینجامد. از نظر فرنتسی، صداقت روان‌کاو، پذیرش خطاهای خویش و برقراری رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد، امکان مواجههٔ دوباره با گذشته را برای بیمار فراهم می‌کنند. «آشفتگی زبان‌ها بین بزرگسالان و کودک» از مهم‌ترین نوشته‌های متأخر فرنتسی است که در آن، نظریهٔ تروما، روان‌شناسی کودک و مسائل اخلاقی و تکنیکی روان‌کاوی در پیوندی مستقیم با یکدیگر بررسی می‌شوند.
