این مقالهٔ، نوشتهٔ رونالد فربرن، یکی از متون بنیادین و درخشان در تاریخ روانکاوی و نقطهٔ عطفی تاریخی در تکامل و شکل‌گیری «نظریهٔ روابط اُبژه‌ای» است.