نسخهٔ PDF این مقاله
رویکردی بالینی به آسیبشناسی روانی نارسیسیزم | هربرت روزنفلد
On the Psychopathology of Narcissism a Clinical Approach
- نویسنده
- هربرت روزنفلد
- مترجم
- تیم ترجمهٔ تداعی
- انتشار اثر
- ۱۹۶۴
- حجم مقاله
- ۴,۴۱۲ واژه
خرید و دریافت فایل از طریق فروشگاه تداعی انجام میشود.
فروید در مورد نگرش روانکاوانه به رواننژندیهای نارسیسیستیک بدبین بود. او احساس میکرد که افرادی که از این بیماریها رنج میبرند توانایی انتقال یا توانایی کافی برای انتقال ندارند. وی مقاومت این بیماران را دیواری سنگی دانست که نمیتوان از آن گذشت و گفت آنها نه از روی دشمنی بلکه از روی بیتفاوتی از درمانگر روی میگردانند. بسیاری از تحلیلگران سعی کردهاند روشهایی تحلیلی را بسط دهند که با بیماران نارسیسیستیک سروکار داشته باشد – من به والدر (۱۹۲۵)، کلارک (۱۹۳۳) و بعدها فروم رایشمن (۱۹۴۳)، (۱۹۴۷)، بیون (۱۹۶۲)، روزنفلد و دیگران فکر میکنم. اکثر تحلیلگرانی که بیماران نارسیسیستیک را درمان کردهاند، با دیدگاه فروید مبنی بر اینکه هیچ انتقالی وجود ندارد، مخالف بودند. از آنجایی که انتقال وسیله اصلی هر بررسی تحلیلی است، برای درک نارسیسیزم ضروری به نظر میرسد که رفتار نارسیسیست در موقعیت انتقال تحلیلی به دقت مشاهده شود.
فرانتس کوهن (۱۹۴۰) عنوان کرد که تفاوت آشکار بین رواننژندی انتقال و رواننژندی نارسیسیستیک باید نادیده گرفته شود. او احساس میکرد که انتقال در رواننژندی نارسیسیستیک از نوع بدوی یا ابتدایی است – برای مثال، اغلب در تمایز بین سوژه و اُبژه دشواریهای جدی وجود دارد – و او بر درونفکنی و فرافکنی تمایلات ویرانگر در دورههای دهانی و مقعدی در رابطه با تحلیلگر تأکید کرد. استون (۱۹۵۴) انتقالهایی را توصیف کرد که «به معنای واقعی کلمه نارسیسیستیک» هستند، که در آن تحلیلگر با خود اشتباه گرفته میشود یا از همه جهات شبیه خود است: به نظر میرسد درمانگر و بیمار به طور متناوب بخشی از یکدیگر هستند. او هم بر مخرب بودن اولیه و هم بر نیاز به تجربه کردن تحلیلگر به عنوان فیگوری همهتوان و خداگونه تاکید میکند و بیان میکند که در فانتزی بیمار درباره همهتوانی تحلیلگر، احساس گناه در مورد پرخاشگری مخرب اولیه، نقش مهمی ایفا میکند.
به نظر میرسد که بسیاری از مشاهدات انجام شده توسط کوهن (۱۹۴۰) و استون (۱۹۵۴)، به تحقیقات من نزدیک است. من متوجه شدم که در توصیف آنها از انتقالات نارسیسیستیک، از اصطلاح نارسیسیزم اولیه و ثانویه استفاده نمیشود. در عوض ما با عباراتی مانند همهتوان، اشتباه گرفتن خود و اُبژهها، درونفکنی اُبژهها، فرافکنی پرخاشگری به اُبژهها، تقاضاهای سیریناپذیر نسبت به اُبژهها و ابطال مواجه میشویم. استفاده از این اصطلاحات در توصیف بیماران نارسیسیستیک ارزشمند به نظر میرسد، اما به نظر من مهم و ضروری است که ماهیت ارتباط با اُبژهها در نارسیسیزم و مکانیسمهای دفاعی خاص مربوط به آنها را با وضوح بیشتری تعریف کنم. این ممکن است تناقضی در اصطلاح باشد، زیرا برای بسیاری از تحلیلگران، نارسیسیزم اولیه بر وضعیتی اُبژهزدوده دلالت دارد. اما باید به خاطر داشته باشیم که فروید احساس اقیانوسی (oceanic feeling)، اشتیاق برای اتحاد با خدا یا جهان را، به عنوان یک تجربه نارسیسیستیک اولیه میدانست. فدرن (۱۹۲۹) در بحث از نارسیسیزم اولیه، ولع کودک برای پستان مادر را توصیف میکند، اما بیان میکند که اُبژه هنوز خارج از احساس ایگو نیست. آبراهام ( ۱۹۲۴ ) نارسیسیزم نامحدود را به عنوان رابطه با اُبژهای مورد بحث قرار میدهد که اگرچه اُبژه جذب شده است، فرد هیچ توجهی به خواستهها و منافع اُبژه خود نمیکند، بلکه بدون کمترین تردیدی آن را نابود میکند. بالینت (۱۹۶۰) تا آنجا پیش رفت که اظهار کرد آنچه فروید به عنوان نارسیسیزم اولیه توصیف میکند، باید عشق اُبژهای اولیه نامیده شود. من معتقدم که اگر تشخیص دهیم که بسیاری از شرایط قابل مشاهده بالینی که به توصیف فروید از نارسیسیزم اولیه شباهت دارند، در واقع روابط اُبژه بدوی هستند، از سردرگمی و گیجی زیادی جلوگیری میشود.
در روابط اُبژهای نارسیسیستیک، همهتوانی نقش برجستهای ایفا میکند. اُبژه، معمولاً اُبژهی جزئی، پستان، ممکن است به شکل همهتوان جذب شود، که دلالت بر آن دارد که به عنوان دارایی نوزاد با آن رفتار میشود؛ یا از مادر یا پستان به عنوان ظرفهایی استفاده میشود که قسمتهایی از خود را که به دلیل ایجاد درد یا اضطراب احساس میشود نامطلوباند، به طور همهتوان به آن فرافکنی میشوند.
کتابخانهٔ اختصاصی تداعی
ادامهٔ مطالعه، در دسترس شماست
بخشی از این مقاله را خواندهاید. با عضویت ویژه، متن کامل این مقاله و مجموعهٔ مقالات اختصاصی تداعی را مطالعه کنید.
ادامهٔ مطالعه
مقالههای مرتبط با این نویسنده یا نظریهپرداز را دنبال کنید و پیشرفت مطالعهٔ خود را ببینید.