نسخهٔ PDF این مقاله
فکر کردن پیرامون و همراه با بیمارانی که از فکر کردن میترسند.
Thinking with, and About, Patients Too Scared to Think
- نویسنده
- ریچارد هاوارد تاچ
- مترجم
- تیم ترجمهی تداعی
- انتشار اثر
- ۲۰۰۷
- حجم مقاله
- ۹,۶۰۰ واژه
خرید و دریافت فایل از طریق فروشگاه تداعی انجام میشود.
بیمارانی که قادر به تفکر مرتبه بالاتر (نمادین) نیستند غالباً نمیتوانند شواهد وجود مجزای تحلیلگر را تاب بیاورند، بهویژه زمانی که در فرآیند بازتاب تحلیلگر و تفسیر او دربارهی اینکه بیمار چطور تحلیلگر را تجربه یا تجسم میکند، «دگربودگی» (Otherness) هویدا میشود. نابردباری بیمار در برابر تلاشهای تحلیلگر برای فکر کردن (تعمق و تفسیر کردن) مانورهای روانکاوانهای ایجاد میکند که تفکر بازتابی با این بیماران را بیاثر میسازد. چنین بیمارانی باید یاد بگیرند پیش از آنکه بتوانند به تحلیلگر یا خودشان اجازه دهند در حضور دیگری فکر کنند، تحمل چندین چشمانداز را داشته باشند. نویسنده دو تصویر بالینی را مطرح میکند که نشان میدهند از نظر بیمار، تلاشهای تحلیلگر برای فکر کردن دربارهی او، هم به شکل غیر قابل تحملی فاصلهانداز هستند و هم یکی از جنبههای واقعیت ذهنی بیمار را پس میزنند. کار روانکاوانه با این بیماران مستلزم این است که تحلیلگر از به کار بردن تفسیرهای کوتهبینانهای که معنا و انگیزههای ناهشیار را روشن میسازند، به نفع مانورهای فنی جایگزین که قابلیت تسهیل رشد تفکر نمادین و تفکر بازتابی (درونبینی) دارند، چشمپوشی کنند. این مانورها شامل نمایشی از تمایل و توانایی تحلیلگر برای تحمل کردن (به جای «تفسیر یکطرفه») بازنمود روانی خود توسط بیمار است، بدون اینکه شخصیتپردازی بیمار باعث تخریب او شود یا خود را در میان آن گم کند. غیر از الگوسازی تحمل چشماندازهای جایگزین سلف یک فرد، سایر مانورهای غیر تفسیری که به تسهیل رشد تفکر دروناندیشانه (self-reflective) کمک میکنند عبارتند از: تحریک کنجکاوی بیمار دربارهی کارهای ذهن خود از طریق شناسایی رفتارهایی که به طور ناقص درک شدهاند یا واکنشهایی که ارزش روانشناختی بیشتری دارند، و تردید افکندن دربارهی بسندگی توضیحات بیمار دربارهی چنین پدیدههایی.
تحمل تفکرات تحلیلگر توسط بیمار (برای تعمق و تفسیر کردن) تا حد زیادی بستگی به این دارد که بیمار بتواند لحظاتی را که تحلیلگر از حضور کاملاً احساسی خودداری میکند تا بتواند از یک منظر متفاوتتر روی مسئله تعمق کند، تحمل کند. اینکه بیمار درک کند تحلیلگر در چنین مواقعی قصد انجام چه کاری را دارد، بستگی به ظرفیت بیمار برای تفکر مرتبه بالاتر (مثلاً تفکر نمادین و بازتابنده) دارد[۱]. بیمارانی که قادر به چنین تفکری هستند معمولاً تلاش تحلیلگر برای تفکر را بیشتر تحمل میکنند، احتمال اینکه برداشت خوبی از نیت تحلیلگر داشته باشند –از نظر مفید بودن– بیشتر است و بهتر میتوانند در دروناندیشی با تحلیلگر همراهی کنند. در مقابل، بیمارانی که قادر به تفکر مرتبه بالاتر نیستند (آنهایی که به شکل عینیتری فکر میکنند) غالباً زمانی که تحلیلگر به طور لحظهای پای خود را از تعهد احساسی با بیمار در آن زمان و مکان فراتر میگذارد تا به تعمق بپردازد، تحمل این موقعیت را ندارند. همراه با درک بیمار از اینکه تحلیلگر به جای اینکه صرفاً با او باشد دربارهی او فکر میکرده است، این حس به وجود میآید که تحلیلگر دیگر مثل گذشته حضور ندارد. این درک غالباً باعث ایجاد اضطراب جدایی شدیدی میشود که میتواند منجر به ۱) عدم تحمل تلاشهای تحلیلگر برای تفکر، توسط بیمار؛ ۲) مشکوک شدن به انگیزههای تحلیلگر برای تفسیر؛ و ۳) ناتوانی در همراهی با تحلیلگر در دروناندیشی میشود.
بیمارانی که ظرفیت تفکر مرتبه بالاتر را ندارند، چیزی را به نمایش میگذارند که Josephs (۱۹۸۹) آن را «نگرش عینی» مینامند. برای این بیماران، «عینی سریعتر، جالبتر و واقعیتر از نمادین است [و] انتزاعی چیزی بیش از واژههای تهی به نظر نمیرسد» (ص. ۴۹۳). این بیماران، تحلیلگر را «نه برای تفسیر حقایق، بلکه بیشتر برای اعتبارسنجی توافقی صحت گفتهها» تلقی میکنند (ص. ۴۷۸). در مورد چنین بیمارانی، وظیفهی تحلیلگر کمی پیچیدهتر از رمزگشایی تمایلات ناهشیاری است که در ذهنهایی که از نظر ساختاری تفاوتی با ذهن تحلیلگر ندارند، شکل میگیرند. این بیماران در توانایی نمادسازی دچار نقص هستند و هیچ سر نخی از این ندارند که تحلیلگر هنگام استفاده از استعارهها برای رساندن منظور خود، چه منظوری دارد.
با اینکه آسیبشناسی روانی پیش از این به عنوان محصول تعارضهای ناهشیار و محتواهای ذهنی ناشناخته (آرزوها، رانهها، فانتزیها و غیره) تلقی میشد که باید به صورت هشیار در بیاید تا تغییر روانی اتفاق بیفتد، اما اخیراً برخی نویسندگان آن را حاصل ناکامی فرد در رشد، یا از دست دادن ظرفیت تفکر نمادین (تفکر مرتبه بالاتر) میدانند، و تغییرات روانی را ناشی از کسب یا بازیابی ظرفیت تفکر نمادین و تفکر بازتابی تلقی میکنند (بوش، ۱۹۹۵؛ هرزوگ، ۲۰۰۱؛ فریدمن، ۲۰۰۲؛ شوگرمن، ۲۰۰۶). شوگرمن (۲۰۰۶) اینطور استدلال میکند که علاقهی بیمار به کار عمومی با ذهن –کمک کردن به او برای اینکه خودش را یک سلف متفکر ببیند– به تسهیل رشد تفکر مرتبه بالاتر (از جمله ظرفیت لازم برای تفکر بازتابی یا دروناندیشی) کمک میکند، و از نظر درمانی اهمیت بیشتری نسبت به کسب بینش خاص نسبت به تعارضات ناهشیار فرد یا محتواهای ذهنی ناشناخته دارد. او اشاره میکند که «به نظر میرسد تمام کارکردهای روانشناختی، زمانی که به شیوهی نمادین عمل کنند نتیجهی بهتری داشته و خود-تنظیمی را بیشتر تسهیل میکنند (ص. ۹۷۱) و دروناندیشی بیمار در سطح انتزاعی-نمادین مزایای مختلفی به دنبال دارد: مرزهای سلف تقویت میشوند، همدلی افزایش مییابد، تعاملات درونفردی راحتتر درک و دنبال میشوند، روابط حس مطمئنتری دارند، تست واقعیت راحتتر میشود، جداسازی-منفردسازی ترویج میشود، تفکر اولیه و ثانویه تقویت میشود، و تنظیم عاطفه بهبود پیدا میکند (ص. ۹۸۱)».
کتابخانهٔ اختصاصی تداعی
ادامهٔ مطالعه، در دسترس شماست
بخشی از این مقاله را خواندهاید. با عضویت ویژه، متن کامل این مقاله و مجموعهٔ مقالات اختصاصی تداعی را مطالعه کنید.