رفتن به محتوای اصلی
تداعی
شروع درمان

مناطق محصور و گریزها

۲۰ خرداد ۱۴۰۴ ۳۰ دقیقه مطالعه ۵,۴۱۰ کلمه
مناطق محصور و گریزها

شناسنامهٔ نوشته

اطلاعات اثر و انتشار

عنوان اصلی
Enclaves and Excursions
نویسنده
اِدنا اوشانِسی
مترجم
تیم ترجمهٔ تداعی
انتشار در
نشریهٔ بین‌المللی روانکاوی
تاریخ انتشار اثر
۱۹۹۲
تعداد کلمات
۵,۴۱۰ کلمه
زمان مطالعه
۳۰ دقیقه
پیوند ثابت این مقاله
متن مقالهمجلهٔ تداعی
نسخهٔ دیجیتال مقالهدریافت فایل پی‌دی‌اف
PDF
قیمت فایل۱۶۰,۰۰۰ تومان

مایلم توجه خواننده را به دو مخاطره جلب کنم که به‌صورت ذاتی در روند تحلیل روان‌کاوانه برای تحلیل‌گر وجود دارد. این دو را «مناطق محصور[۱]» و «گریزها[۲]» می‌نامم. در جریان کار بالینی، این احتمال وجود دارد که تحلیل‌گر در پاسخ‌گویی به بیمار، ناخودآگاه وارد منطقه‌ای محصور شود یا از مسیر تحلیل خارج گردد؛ و به این ترتیب، وضعیت روان‌کاوانه را دچار تحریف کند و روند درمان را مختل، یا حتی متوقف سازد.

نخست می‌کوشم آن‌چه را که از «منطقهٔ محصور» مراد دارم با شرح نمونه‌ای از پروندهٔ «دوشیزه آ» روشن سازم. دوشیزه آ، زنی جذاب در دههٔ چهارم زندگی خود، با آن‌که در حرفه‌اش موفق بود، اما روابطش با مردان ناپایدار بود و احساس می‌کرد زمان زیستی‌اش برای فرزندآوری رو به پایان است. به‌همین دلیل، خواهان تحلیل روان‌کاوانه بود. در آغاز درمان، به‌نظر می‌رسید میان من و او هماهنگی خوبی برقرار است. گفت‌وگویی پیچیده دربارهٔ احساسات و افکارش نسبت به خود، تحلیل تازه و تحلیل‌گرش میان ما شکل گرفت. این کنکاش‌ها در جای خود معتبر بودند، هرچند اندک‌اندک دریافتم که عمقی ناهشیار در گفتارهای دوشیزه آ وجود ندارد. رابطه‌اش با من عموماً همراه با قدردانی بود، حتی تا حدی شخصی و صمیمانه، ولی پرخاشگری‌هایی که ابراز می‌کرد، فاقد قدرت و بُرندگی واقعی بودند؛ حال آن‌که آن‌چه از دوشیزه آ درک می‌کردم، زنی با احساساتی نیرومند بود.

نمی‌دانستم فانتزی‌های ناهشیار دوشیزه آ چیست، جایگاه من در انتقال چگونه است، و چه ارتباطی میان تحلیل و پیشینهٔ زیستی او برقرار است. چندبار به‌گونه‌ای محتاطانه کوشیدم خود را در قالب یک اُبژهٔ انتقالی معرفی کنم؛ برای مثال، خود را «مادر-تحلیل‌گر» نامیدم یا تلاش کردم رویدادهای تحلیل را به تاریخچه‌اش پیوند دهم، مثلاً گفتم اکنون احساسی مشابه آن دارد که هنگام تولد برادرش تجربه کرده بود. این کوشش‌های تفسیری، بیمار را قانع نکرد و به هیچ‌گونه پیشرفت و تحولی منجر نشد. این تفسیرها را بی‌اعتبار یافتم و ناگزیر بازگشتم به همان شیوهٔ تفسیر تقلیل‌یافته و تهی‌شده‌ای که بر رابطهٔ «من-تو، تو-من» متمرکز بود.

در بازاندیشی به این وضعیت تحلیلی، دریافتم که همانند خود دوشیزه آ، نزدیکی بیش‌ازحد را به‌اشتباه با صمیمیت واقعی یکی گرفته‌ام و نیز رابطه‌ای جزئی، محدودکننده و اُبژه‌واره را با رابطه‌ای کامل میان اشخاصی تمام‌عیار اشتباه انگاشته‌ام. اکنون نارضایتی‌ام از آن تفسیرهای «تو-من» برایم روشن‌تر بود. این‌گونه تفسیرها بخشی از یک تفسیر کامل نبودند؛ تفسیری که در اصل می‌تواند سرانجام کامل شود و اُبژه‌های درونی، کنش متقابل فانتزی ناهشیار و واقعیت، و باززیستن گذشته را در برگیرد. تفسیرهای من ذاتاً تهی از چنین پیوندهایی بودند. این تفسیرها درواقع بخشی از تعامل ابتدایی میان من و دوشیزه آ بودند؛ تعاملی که هم ویژگی روابط خاص او با اُبژه‌هایش را برمی‌ساخت و هم زمینه‌ساز ظهور آن می‌شد.

کتابخانهٔ اختصاصی تداعی

ادامهٔ مطالعه، در دسترس شماست

بخشی از این مقاله را خوانده‌اید. با عضویت ویژه، متن کامل این مقاله و مجموعهٔ مقالات اختصاصی تداعی را مطالعه کنید.

اشتراک ویژهدسترسی به متن کامل مقالات ویژه
اشتراک ویژه پلاسمقالات ویژه + سه پروژهٔ انتخابی یا تمام پروژه‌های تعاملی
دسترسی آنلاین به مقالات تداعی به‌همراه دریافت PDF ۳ مقاله در هر ماه؛ سهمیهٔ پروژه‌های پلاس به‌طور مستقل و برای هر پروژه در طول دوره تعیین می‌شود.
پایان این نوشتهبازگشت به آغاز ↑