صورتبندیهایی دربارهٔ دو اصل کارکرد روانی | زیگموند فروید
صورتبندیهایی دربارهٔ دو اصل کارکرد روانی
ما از دیرباز مشاهده کردهایم که هر روانرنجوری در نتیجه، و احتمالاً بنابراین در غایتِ خویش، به بیرونراندن بیمار از زندگی واقعی و بیگانهساختن او از واقعیت منجر میشود. چنین حقیقتی نیز نمیتوانست از دید پیر ژانه پنهان بماند؛ او از «از دستدادن کارکرد واقعیت» بهعنوان خصیصهای ویژه در روانرنجوران سخن گفت، بیآنکه پیوند این اختلال را با تعیینکنندههای بنیادی روانرنجوری دریابد. با واردکردن فرایند واپسرانی در تکوین روانرنجوریها توانستهایم به این پیوند بینشی حاصل کنیم. روانرنجورها از واقعیت روی میگردانند زیرا آن را تحملناپذیر مییابند، خواه به تمامی و خواه در پارههایی از آن. افراطیترین گونهٔ این رویگردانی از واقعیت در برخی موارد روانپریشی هذیانی دیده میشود که در آن فرد میکوشد رویدادی معیّن را که به جنون او انجامیده، انکار کند (گریزینگر). امّا در حقیقت هر روانرنجوری نیز چنین کاری را با بخشی از واقعیت انجام میدهد. اکنون ما با این وظیفه رویارو هستیم که سیر تکامل رابطهٔ روانرنجورها -و بهطور کلّی نوع بشر- با واقعیت را بررسی کنیم و از این رهگذر، اهمیت روانشناختی جهان واقعیِ بیرونی را در ساختار نظریههای خود جای دهیم.
صورتبندیهایی دربارهٔ دو اصل کارکرد روانی
دسترسی ویژه