رفتن به محتوای اصلی
تداعی
شروع درمان

تأملاتی در تاریخ روانکاوی

۲۳ اسفند ۱۴۰۰ ۷۰ دقیقه مطالعه ۸,۴۳۵ کلمه
تأملاتی در تاریخ روانکاوی

شناسنامهٔ نوشته

اطلاعات اثر و انتشار

عنوان اصلی
Reflections on the History of Psychoanalysis
نویسنده
مارتین برگمان
مترجم
تیم ترجمه‌ی تداعی
انتشار در
Journal of the American Psychoanalytic Association
تاریخ انتشار اثر
۱۹۹۳
تعداد کلمات
۸,۴۳۵ کلمه
زمان مطالعه
۷۰ دقیقه
پیوند ثابت این مقاله
متن مقالهمجلهٔ تداعی
نسخهٔ دیجیتال مقالهدریافت فایل پی‌دی‌اف
PDF
قیمت فایل۱۷۰,۰۰۰ تومان

افزایش مکاتب روانکاوی، بررسی دوباره‌ی تاریخ روانکاوی را می‌طلبد. روانکاوی در تقاطع بین میراث عقلانی روشنگری و علاقه به ماهیت و نشانه بیماری[۲] که مشخصه‌ی رمانتیسیسم بود، پدیدار شد. تمرکز این مقاله بر لحظاتی است که روانکاوی بر سر یک چهارراه قرار گرفته بود و می‌توانست مسیرهای مختلفی را انتخاب کند. بین بدعت‌گذاران[۳]، اصلاح‌کنندگان[۴]، و توسعه‌دهندگان[۵] تمایز صورت گرفته است. در یک چارچوب مرجعِ تاریخی، نقش و دستاوردهای اصلاح‌کنندگان برجسته‌ای مانند ملانی کلاین، هارتمن، وینیکات، کوهوت، و سایرین، همچنین توسعه‌دهندگان آنها مورد بحث و بررسی قرار می‌گیرد. این مقاله با بحث در مورد برخی مسائل و مشکلات مهم فعلی که روانکاوی با آن مواجه است، به پایان می‌رسد.

من تاریخ روانکاوی را به عنوان موضوع مورد بحث انتخاب کرده‌ام تا به یک نکته مهم و ضروری در روانکاوی کنونی بپردازم: خطر تبدیل شدن به برج بابل امروزی (کنایه از تنوع زبانی و نفهمیدن سخن یکدیگر). هدف از ساخت آن برج معروف، رسیدن به بهشت بود، اما زمانی که خداوند به عنوان مجازاتی برای غرور سازندگان برج، زبان آنها را گنگ و مبهم ساخت، آن پروژه به حال خود رها شد. به نظر من، این واقعیت که مکاتب مختلف اندیشه‌ها و شیوه‌های روانکاوی با هم در رقابت هستند، بررسی مجدد تاریخ روانکاوی را ضروری می‌کند.

پرسشی که مطرح می‌کنم این است: در ساختار و تاریخ روانکاوی چه چیزی وجود داشت که منجر به تشکیل مکاتب مختلف در روانکاوی شد؟ در این مقاله قصد ندارم در مورد شایستگی‌های نسبی مکاتب مختلف روانکاوی موضع‌گیری کنم، بلکه روانکاوی را به صورت بررسی و مطالعه‌ی تاریخ ایده‌ها مورد بررسی قرار خواهم داد.

در مطالعه‌ی گذشته‌ی روانکاوی، تفکیک بین سه نوع از مشارکت‌کنندگان را مفید دانستم: بدعت‌گذاران، اصلاح‌کنندگان، و توسعه‌دهندگان. بدعت‌گذاران، که در سال‌های اخیر کمیاب بوده‌اند، اما در زمان حیات فروید رایج بودند، معمولاً برای مدتی به فروید نزدیک بودند، مشارکت قابل توجهی داشتند، و سپس به طور ناگهانی مکاتب فکری خودشان را راه‌اندازی کردند. آنها عبارتند از آدلر، استکل، یونگ، رنک، و ویلهلم رایش[۶]. در زمان حیات فروید، فقط بدعت‌گذاران و توسعه‌دهندگان وجود داشتند. اصلاح‌کنندگان پس از مرگ فروید ظاهر شدند، زمانی که هیچ‌کس، حتی آنا فروید، نمی‌توانست ادعا کند که تنها وارث میراث فروید است.

کتابخانهٔ اختصاصی تداعی

ادامهٔ مطالعه، در دسترس شماست

بخشی از این مقاله را خوانده‌اید. با عضویت ویژه، متن کامل این مقاله و مجموعهٔ مقالات اختصاصی تداعی را مطالعه کنید.

اشتراک ویژهدسترسی به متن کامل مقالات ویژه
اشتراک ویژه پلاسمقالات ویژه + سه پروژهٔ انتخابی یا تمام پروژه‌های تعاملی
دسترسی آنلاین به مقالات تداعی به‌همراه دریافت PDF ۳ مقاله در هر ماه؛ سهمیهٔ پروژه‌های پلاس به‌طور مستقل و برای هر پروژه در طول دوره تعیین می‌شود.
پایان این نوشتهبازگشت به آغاز ↑