هرگز واکنش «آنی»، نخستین مراجع‌ام را که به او اطلاع دادم اولین فرزند خود را باردار هستم، فراموش نخواهم کرد. او آشکارا پریشان شد و پرسید: «کافی‌ات نیست؟». در ابتدا گیج شدم. من هیچ فرزند دیگری نداشتم. سپس متوجه شدم که او درباره‌ی من حرف نمی‌زند، بلکه در مورد خودش حرف می‌زند. در تجربه‌ی او که فرزند اول میان ۱۰ بچه بود، رسیدن نوزادهای جدید به معنای توجه کمتر و کمتر و مسئولیت بیشتر و بیشتر برای او بود.
آموزش پس از فارغ‌التحصیلی‌ام من را برای این وضعیت آماده نکرده بود، پس به کتابخانه رفتم (بله، کتابخانه. ماجرا متعلق به ۳۵ سال پیش است؛ پیش از این‌که اینترنت زندگی ما را تغییر دهد).
مقالات اندکی که در مورد تأثیر حاملگی درمانگر بر مراجعین بود را پیدا کردم، غالباً از نقطه‌نظر روانکاوی بودند و مفهوم «انتقال» را در بر می‌گرفتند. قطعاً در مورد مرجع من «آنی» صدق می‌کرد. اما آیا در مورد تمام کسانی که برای درمان می‌دیدم نیز صادق بود؟ در آن زمان، کمبود مسلم اطلاعات داشتیم.
کاش می‌توانستم بگویم که از آن زمان تا کنون پیشرفت قابل توجهی صورت گرفته است، اما متاسفانه، تحقیق در مورد تاثیر حاملگی درمانگر بر نگرش، رفتار و پیشرفت مراجعین، در حال حاضر چندان چندان فرقی با آن زمان ندارد. اکثر مقالات موجود همچنان بر اساس نظریه‌ی روانکاوی هستند.
برای کسانی که آموزش آن‌ها از دیدگاه نظری متفاوتی است (در مورد من، رویکرد آدلری)، رابطه با درمانگر همیشه استعاره‌ای مفید در این‌جور مواقع تلقی نمی‌شود. در کار درمانی راه‌حل-محور یا کوتاه-مدت، بررسی آن‌چه شبیه «انتقال» به نظر می‌آید می‌تواند درمان را منحرف کند.
TADAEI / PRIVATE READING
ادامهٔ این مقاله برای اعضای ویژه است
بخش آغازین مقاله را مطالعه کردید. با اشتراک ویژه، متن کامل این مقاله و سایر نوشته‌های اختصاصی تداعی در دسترس شما قرار می‌گیرد.
