نسخهٔ PDF این مقاله
درک بهتر بیماران خشن: استفاده از بدن و نقش پدر | پیتر فوناگی
Understanding The Violent Patient: The Use Of The Body And The Role Of The Father
- نویسنده
- پیتر فوناگی و مری تارگت
- مترجم
- تیم ترجمهی تداعی
- انتشار اثر
- ۱۹۹۵
- حجم مقاله
- ۹,۰۰۰ واژه
خرید و دریافت فایل از طریق فروشگاه تداعی انجام میشود.
در این مقاله نظراتی دربارهی ریشههای خشونت عادی در بیمارانی که بخشی از «چرخهی سوء استفاده» نیستند ارائه میکنیم. به عقیدهی ما هم آسیب به خود و هم حملهی ناهشیارانه به دیگران میتواند نشاندهندهی کمبود ظرفیت برای ذهنیسازی باشد. عملکرد ضعیف این ظرفیت میتواند منجر به تجربهی حالات ذهنی به صورت فیزیکی، هم برای خود و هم دیگران، شود و خشونت به عنوان اقدامی برای نابود کردن تجربهی روانی غیرقابل تحمل تلقی شود. به نظر میرسد این تجربه به شخص دیگری، و در اصل به مادر یا پدر تعلق دارد. ریشهی مشکل را میتوان در یکی از مراحل مهم رشد سلف، یعنی زمانی که کودک به دنبال مواجهه با اُبژهی ابتدایی برای بازنمایی حالات ذهنی خود میگردد، پیدا کرد. ناکامی در پیدا کردن آن باعث میشود او برای دستیابی به یک سازمانبندی مهارکننده به سمت راهحلهای آسیبشناسانه سوق داده شود. ما معنای تفاوت جنسیت را در جهت پرخاشگری، و شیوهای که کودک بتواند فرصتی دوباره برای پرورش سلف روانی مطمئن از طریق رابطه با پدر پیدا کند، حتی زمانی که مادر قادر به حمایت و جدایی نبوده است، مورد بررسی قرار میدهیم. این مسائل و سایر تکنیکها در درمان یک مرد جوان خشن مورد بررسی قرار میگیرند.
هدف این مقاله، درک بهتر برخی از بیماران خشن است. ما در نظر داریم تفکر پرورشیافته در مقالات قبلی (فوناگی، ۱۹۹۱؛ فوناگی، موران و تارگت، ۱۹۹۳) را گسترش دهیم، مقالاتی که استفاده از پرخاش در برخی موارد به عنوان دفاع از سلف روانی را، که با تجربهی تجاوز یا نادیده گرفته شدن در کودکی تضعیف شده و در تمام روابط بعدی مورد تهدید قرار گرفته است، شرح دادند. در این مقاله کیسهایی را مد نظر قرار میدهیم که هیچگونه تجربهی سوء استفادهای در آنها رخ نداده است، اما الگویی مشابه با خشونت ظاهراً غیرمنطقی، نسبت به خود یا سایر افراد، ایجاد میکنند. همچنین سعی میکنیم یکی از مسیرهایی را که در اثر اختلال در روابط سهگانهی اولیه باعث ایجاد آسیب میشود، شناسایی کنیم (بریتون، ۱۹۸۹). در نهایت امیدواریم بتوانیم نشان دهیم که خشونت، پرخاش مستقیم علیه بدن، ممکن است با ناتوانی در ذهنیسازیْ ارتباط نزدیکی داشته باشد، چرا که نبودِ ظرفیت لازم برای تفکر دربارهی حالات ذهنی میتواند فرد را به سمت مدیریت افکار، باورها و تمایلات به شیوهی فیزیکی، و اساساً در حیطهی حالات و فرآیندهای بدنی سوق دهد.
تفکر روانکاوانه دربارهی پرخاشگری به خاطر مناقشه بر سر اهمیت نسبی ویرانگری فطری و اثرات محیطی، همیشه در حاشیه بوده است. به گفتهی میشل (۱۹۹۳) این موضعگیریهای دوقطبی نشانههای بالینی مهمی دارند. این موضوع را میتوان در دیدگاههای کاملاً مخالف کرنبرگ (۱۹۸۴) و استولورو و همکارانش (۱۹۸۷) دربارهی کنترل فنی بیماران پرخاشگر بوردرلاین، بر اساس دیدگاههای متفاوت آنها دربارهی معنای این رفتار مشاهده کرد. خود میشل موضعی مشابه با مقالهی قبلی ما (فوناگی، موران و تارگت، ۱۹۹۳) دارد که طبق آن، پرخاشگری ریشهی بیولوژیک دارد، اما در پاسخ به تهدیدهای دریافت شده نسبت به سلف روانی بروز پیدا میکند. در این مقاله سعی کردهایم بررسی کنیم که در معرض خطر قرار گرفتن چه حسی دارد، کدام شرایط محیطی و سرشتی بیشتر موجب احساس تهدید میشوند، و بنابراین چه زمانی احتمال اینکه پرخاش به عنوان یک پاسخ عادی ایجاد شود بیشتر است.
ما یک الگو (فوناگی، ۱۹۹۱؛ فوناگی، موران و تارگت، ۱۹۹۳) از شیوهای که سوء استفادهی فیزیکی یا احساسی در کودکی ممکن است منجر به پرخاشگری شود، ارائه کردهایم. به اعتقاد ما در چنین شرایطی چهار اتفاق میافتد: (۱) سلف روانی کودک شکننده باقی میماند، چون فرآیند بازتابی (ظرفیت ذهنیسازی) نهفته در این بخش از سلف به خطر میافتد. «نظریهی ذهن» کودک (پرماک و وودراف، ۱۹۷۸؛ مورتون و فرت، در دست انتشار) درک او از پایههای ذهنی رفتار انسان، بستگی زیادی به افزایش آگاهی او از جهان روانشناختی افراد مرتبط با او دارد. شاید حتی مهمتر از آن به ظرفیت مادر (یا سرپرست اولیه) برای اینکه به کودک نشان دهد او را یک هستیِ خودخواسته تلقی میکند که رفتارش تحت هدایت افکار، احساسات، باورها و تمایلات او قرار دارند، بستگی داشته باشد (فوناگی و همکاران، ۱۹۹۱). اگر تفکرات سرپرست دربارهی کودک عمدتاً بدخواهانه باشد، و کودک دیگر با فکر کردن به تفکرات اُبژه دربارهی او یا متفکر دیدن افراد احساس امنیت نکند، این فرآیند درونذهنی ضروری به خطر میافتد. (۲) به عنوان گام دوم، پرخاشگری برای دفاع از سلف روانی شکننده در برابر خصومت فرضی اُبژه به کار گرفته میشود. (۳) مرحلهی سوم زمانی فرا میرسد که خودبیانگری و پرخاش چنان ارتباط منظمی داشته باشند که امکان ادغام آسیبشناختی بین این دو پدید آید (خودبیانگری با پرخاش متناظر یا همریخت شود). (۴) در نهایت، کاهش ظرفیت ذهنیسازی، تصویر کردن حالات ذهنی دیگری، با نمایش قربانی به صورت خالی از تفکر، احساس و ظرفیت رنج واقعی، ممانعت از پرخاش را کاهش میدهد.
کتابخانهٔ اختصاصی تداعی
ادامهٔ مطالعه، در دسترس شماست
بخشی از این مقاله را خواندهاید. با عضویت ویژه، متن کامل این مقاله و مجموعهٔ مقالات اختصاصی تداعی را مطالعه کنید.
ادامهٔ مطالعه
مقالههای مرتبط با این نویسنده یا نظریهپرداز را دنبال کنید و پیشرفت مطالعهٔ خود را ببینید.