رفتن به محتوای اصلی
تداعی
شروع درمان

دلبستگی و اختلال شخصیت مرزی‌ | پیتر فوناگی

۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۱ ۵۰ دقیقه مطالعه ۶,۰۰۰ کلمه
دلبستگی و اختلال شخصیت مرزی‌ | پیتر فوناگی

شناسنامهٔ نوشته

اطلاعات اثر و انتشار

عنوان اصلی
Attachment and borderline personality disorder
نویسنده
پیتر فوناگی
مترجم
تیم ترجمه‌ی تداعی
انتشار در
نشریه‌ی انجمن روانکاوی امریکا
تاریخ انتشار اثر
۲۰۰۰
تعداد کلمات
۶,۰۰۰ کلمه
زمان مطالعه
۵۰ دقیقه
پیوند ثابت این مقاله
متن مقالهمجلهٔ تداعی
نسخهٔ دیجیتال مقالهدریافت فایل پی‌دی‌اف
PDF
قیمت فایل۱۵۰,۰۰۰ تومان

مؤلف برداشت خود را از عمل‌کرد انعکاسی[۱] یا ذهنی‌سازی[۲]، که به معنای توانایی اندیشیدن درباره‌ی شرایط ذهنی خود و دیگران است شرح می‌دهد. او شواهدی ارائه می‌دهد مبنی بر این‌که ظرفیت آگاهی فکری[۳] در والد کودک دلبستگیِ ایمن در کودک را افزایش می‌دهد، که به نوبه‌ی خود ظرفیت ذهنی‌سازی را در کودک تسهیل می‌کند. او پیشنهاد می‌کند که یک رابطه دلبستگی ایمن به کودک فرصتی برای کشف ذهن والد را می‌دهد، و از این‌ طریق در مورد ذهن‌ می‌آموزد؛ مؤلف این نمونه را به عنوان تولد خود (Self) روانی شالوده‌بندی می‌کند که نوع دیگری از کوگیتو[۴] دکارت است: «والد‌م فکر می‌کند که من فکر می‌کنم پس من به عنوان یک متفکر وجود دارم». این روش سپس برای ایجاد بینشی عمیق‌تر در مورد برخی از افرادِ دارای اختلال شخصیتی که قربانی کودک آزاری شده بودند، استفاده می‌شود. مؤلف اظهار می‌دارد که (۱) کسانی که تجربه‌ی تروما در سنین کم را دارند ممکن است به طور دفاعی از ظرفیت ذهنی‌سازی‌ ممانعت ورزند تا مجبور نباشند درباره‌ی والد‌شان به عنوان کسی که قصد داشته به آن‌ها آسیب برساند فکر کنند؛ و (۲) این‌که برخی ویژگی‌های شخصیتیِ مبتلایان به اختلال شخصیت مرزی ممکن است در رشد آسیب‌شناختیِ وابسته به این ممانعت ریشه داشته باشد. او شواهد و مدارکی از این نمونه ارائه می‌دهد، و این بحث را پیش می‌کشد که تأثیر ‌روان‌درمانیِ روان‌کاوانه به این بستگی دارد که تا چه حد بتواند ظرفیت بیمار در آگاهی‌ یافتن از شرایط ذهنی و در نتیجه یافتن معنای رفتار خود و دیگران را رشد دهد.

مَری مین (۱۹۹۱) و اینگه برترتون (۱۹۹۱) به طور مستقل آن‌چه که دِنت جایگاه تصوری (قصدمند)[۵] نامید را بیان کردند. دِنت (۱۹۸۷) تأکید داشت که افراد بشر تلاش می‌کنند که یک‌دیگر را بر اساس حالات ذهنی‌ –افکار و احساسات، باورها و امیال– به جهت درک، و حتی مهم‌تر از آن، پیش‌بینی اعمال یکدیگر، دریابند. اگر کودک بتواند رفتار غیرمسئولانه‌‌ی به ظاهر مربوط به نفی مادر را به غم فقدان نسبت دهد، به جای این‌که در مواجه با آن به سادگی احساس درماندگی کند، آن‌گاه کودک از سردرگمی و دید منفی به خودش در امان می‌ماند. مشخصه‌ی جایگاه تصوری (قصدمند) همان شناخت کودک حدود سه تا چهار سالگی‌اش است، که در این زمان رفتار ممکن است مبتنی بر باور اشتباه باشد. پیروان نظریه‌ی رشد برای سنجش کیفیت باورهای غلط آزمایش‌های بیشماری طراحی کرده‌اند، و بناست که این ظرفیت را به عنوان نظریه‌ی ذهن بشناسند. ما هم‌چنان اصطلاحات ذهنی‌سازی یا عملکرد انعکاسی را ترجیح می‌دهیم، که بیان‌گر درک خود و هم‌چنین رفتار دیگران از نظر وضعیت روانی است.

فرض کنید به کودکی سه ساله یک بسته‌ی شکلات M&Ms نشان داده و از او پرسیده شود که قوطی محتوای چه چیز است. می‌گوید: «شکلات». قوطی باز می‌شود و یک خودکار بیرون می‌آید. اگر او بتواند به دقت پیش‌بینی کند که دوستش که بیرون منتظر ایستاده در جواب همان سوال بگوید «شکلات»، آن‌گاه می‌توان گفت او یک نگرش ذهنی دارد. او به یک باور غلط پرداخته اگر او پاسخ دهد که دوستش در جواب سؤال خواهد گفت: «یک خودکار»، آن‌گاه او حالت ذهنی را به طور اشتباه برابر با واقعیت می‌داند. دوستش نمی‌تواند داخل بسته را ببیند، اما هم‌چنان کودک که از قبل آمادگی ذهنی پیدا کرده گمان می‌کند میان آن‌چه که خود از واقعیت می‌داند و آن‌چه که به حالت ذهنی دوستش نسبت می‌دهد تناظر وجود دارد. این اطلاعات با دقت از دیدگاه روان‌کاوانه‌ی لیندا مایس و دونالد کوهن انتخاب شده است (مایس و کوهن ۱۹۹۳؛ مایس، کوهن و کلین ۱۹۹۱).

در برنامه‌ای که طی ده سال اخیر صورت گرفت کوشیدیم تا تفاوت‌های فردی در ظرفیت ذهنی‌سازی بزرگ‌سالان را عملی سازیم. عملی‌سازی ما نسبتاً ساده است، مبتنی بر وجود توصیفات صریح از حالات ذهنی (مانند باورهای غلط) است که جلوتر شرح‌شان می‌رود. اندازه‌گیریِ به کار رفته قابل اعتماد است و تنها با ضریب هوشی و سوابق تحصیلی ارتباط قابل ملاحظه‌ای دارد. ما کنجکاو بودیم بدانیم که آیا میزان مشاهدات انعکاسی[۶] در مورد حالات ذهنیِ خود و دیگران در شرح مصاحبه‌ی دلبستگی بزرگسالان[۷] می‌تواند امنیت نوزاد را پیش‌بینی کند یا خیر. از مقیاس انعکاس والدین پیش از تولد نوزاد، می‌توان کاملاً میزانِ دلبستگیِ ایمن کودک در سال دوم زندگی‌ را پیش‌بینی نمود. هم پدران و هم مادرانی که میزان بالایی از این ظرفیت را داشتند، نسبت به والدینی که ظرفیت انعکاسی ضعیفی داشتند، سه یا چهار بار بیشتر امکان داشتن کودکانی با دلبستگی ایمن برای‌شان وجود داشت (فوناگی و همکاران ۱۹۹۱).

کتابخانهٔ اختصاصی تداعی

ادامهٔ مطالعه، در دسترس شماست

بخشی از این مقاله را خوانده‌اید. با عضویت ویژه، متن کامل این مقاله و مجموعهٔ مقالات اختصاصی تداعی را مطالعه کنید.

اشتراک ویژهدسترسی به متن کامل مقالات ویژه
اشتراک ویژه پلاسمقالات ویژه + سه پروژهٔ انتخابی یا تمام پروژه‌های تعاملی
دسترسی آنلاین به مقالات تداعی به‌همراه دریافت PDF ۳ مقاله در هر ماه؛ سهمیهٔ پروژه‌های پلاس به‌طور مستقل و برای هر پروژه در طول دوره تعیین می‌شود.
مسیر مطالعه در تداعی

ادامهٔ مطالعه

مقاله‌های مرتبط با این نویسنده یا نظریه‌پرداز را دنبال کنید و پیشرفت مطالعهٔ خود را ببینید.

دربارهٔ نظریه‌پرداز

پیتر فوناگی

۲ مقاله در این مجموعهاز قدیمی‌ترین به جدیدترین
پیشرفت مطالعه۰ از ۲
  1. ۱۲۰ خرداد ۱۳۹۹درک بهتر بیماران خشن: استفاده از بدن و نقش پدر | پیتر فوناگیخوانده‌نشده
  2. ۲مقالهٔ فعلیدلبستگی و اختلال شخصیت مرزی‌ | پیتر فوناگیخوانده‌نشده
پس از پایان مطالعه، می‌توانید این مقاله را در مسیر خود ثبت کنید.
پایان این نوشتهبازگشت به آغاز ↑