معرفی اثر
در مقالهٔ «اُبژه‌های انتقالی و پدیده‌های انتقالی»، دونالد وینیکات به یکی از مسائل اساسی رشد روانی کودک می‌پردازد: چگونگی گذار از تجربهٔ ذهنیِ واقعیت به شناخت تدریجی جهانی که مستقل از او وجود دارد. وینیکات با بررسی رابطهٔ کودک با اُبژه‌هایی مانند پتو، عروسک یا سایر اشیای مورد علاقه‌اش، مفهوم اُبژهٔ انتقالی را صورت‌بندی می‌کند و از قلمرویی واسط بین واقعیت درونی و واقعیت بیرونی سخن می‌گوید؛ قلمرویی که تجربهٔ کودک در آن تابع تمایز قطعی بین آنچه آفریده و آنچه یافته است، نیست.
وینیکات در این مقاله، ضمن بررسی نقش وهم و وهم‌زدایی در رشد روانی، نشان می‌دهد که پدیده‌های انتقالی به دوران کودکی محدود نمی‌مانند و در شکل‌های دیگری از تجربهٔ انسانی، از جمله بازی، خلاقیت، هنر و تجربهٔ فرهنگی، تداوم می‌یابند. مفهوم «حوزهٔ بینابینی تجربه» که در این نوشته مطرح می‌شود، از مفاهیم محوری اندیشهٔ وینیکات در تبیین رابطهٔ فرد با واقعیت و جهان اُبژه‌هاست.
