مقالات اخیر لووالد (۱۹۶۰) و سرلز (۱۹۶۳) که مربوط به جنبه‌های خاصی از فرآیند درمانی است، ما را بر آن داشته است تا آنچه را که معتقدیم ممکن است پایه و اساس اثر درمانی در روانکاوی باشد، بررسی کنیم. به نظر ما، مفهوم همانندسازی فرافکنانه را می‌توان به طور مثمر ثمری برای درک فرآیند درمانی به کار برد. تلاش خواهیم کرد تا مفهوم همانندسازی فرافکنانه را تشریح کنیم و سپس به هدف شفاف سازی فرآیند درمانی در پرتو آن، ارتباط این ایده با رشد بهنجار و بیمارگونه را مورد بحث قرار دهیم.
اصطلاح همانندسازی فرافکنانه نخستین‌بار توسط ملانی کلاین (۱۹۴۶) مورد استفاده قرار گرفت و هدف آن اشاره به فرآیندی بود که در آن بخش‌هایی از خود چندپاره شده و به یک اُبژهی بیرونی یا اُبژه جزئی فرافکنی می‌شود. هانا سیگل (۱۹۶۴) بیان می‌کند:
همانندسازی فرافکنانه نتیجه‌ی فرافکنی بخش‌هایی از خود به یک اُبژه است. ممکن است منجر به این شود که اُبژه این‌گونه درک شود که دارای کیفیات بخش فرافکنی شده‌ی خود است، اما همچنین می‌تواند منجر به همانندسازی خود با اُبژهی فرافکن شود.
این ایده از مفهوم قبلی کلاین (۱۹۳۲)، (۱۹۳۴) در مورد وجود روابط اُبژه‌ای از آغاز حیات خارج رحمی ایجاد شد. کلاین اشاره کرده بود که ارتباط با اُبژهی اول -یعنی پستان- از طریق درون‌فکنی است. او همچنین نشان داد که روابط اُبژه‌ای از همان ابتدا، برای توسعه خود به مکانیزم‌های فرافکنی و درون‌فکنی وابسته هستند. کلاین (۱۹۴۶) بیان کرد که این مکانیزم‌ها در اولین دوره رشد بهنجار دیده می‌شوند که او آن را موضع پارانوئید-اسکیزوئید توصیف کرد. او همچنین اظهار داشت که این مکانیزم‌های دفاعی به طور چشمگیری در بیماران اسکیزوفرنی یافت می‌شوند
TADAEI / PRIVATE READING
ادامهٔ این مقاله برای اعضای ویژه است
بخش آغازین مقاله را مطالعه کردید. با اشتراک ویژه، متن کامل این مقاله و سایر نوشته‌های اختصاصی تداعی در دسترس شما قرار می‌گیرد.
