نسخهٔ PDF این مقاله
شخصیتهای افسرده
Depressive Personalities
- نویسنده
- ویـتّوریـو لینـجـیـاردی و نانسی مکویلیامز
- مترجم
- تیم ترجمه تداعی
- انتشار اثر
- ۲۰۱۷
- حجم مقاله
- ۲,۶۷۳ واژه
خرید و دریافت فایل از طریق فروشگاه تداعی انجام میشود.
شخصیت افسرده شاید شایعترین سندروم شخصیتی باشد که در کار بالینی با آن مواجه میشویم (شیدلر و وسن، ۲۰۰۴). افراد با شخصیت افسرده از فعالیتهای زندگی لذت کمی میبرند و بهطور مزمن در برابر عواطف دردناک، بهویژه افسردگی، گناه، شرم و احساس بیکفایتی، آسیبپذیر هستند. آنها در مورد تجربه لذت دچار تعارض هستند و به نظر میرسد احساسات مثبت مانند شادی، سرخوشی و غرور را سرکوب یا مهار میکنند. مضامین روانشناختی غالب در این شخصیت، حول حملات درونی به خود (به عنوان مثال، «پرخاشگری معطوف به درون»)، طرد و فقدان، یا هر دو، متمرکز است.
افراد با شخصیت افسرده ممکن است بسیار خود انتقادگر یا خود تنبیهگر باشند، خود را با معیارهای غیر واقعی محک بزنند و در صورت اشتباه، خود را مقصر بدانند. آنها ممکن است از طرد یا رها شدن بترسند، حتی در حضور دیگران احساس تنهایی کنند یا احساس فراگیری داشته باشند که شخصی یا چیزی که برای بهزیستی آنها ضروری است، برای همیشه از دست رفته است. افراد با شخصیت افسرده اغلب از خشم و خصومت درونی خود بیخبرند. افسردگی، خود انتقادی یا خود تنبیهگری اغلب از آگاهی فرد نسبت به پرخاشگری پنهان، دفاع میکند (برای شرح بیشتر، به وسترن و همکاران، ۲۰۱۲ مراجعه کنید).
افراد با شخصیت افسرده ممکن است حالتهای خلقی افسرده را تجربه کنند یا نکنند که به شدت یک اختلال خلقی قابل تشخیص برسد. علاوه بر این، همه کسانی که بهطور مزمن در برابر علائم افسردگی آسیبپذیر هستند، شخصیت افسرده ندارند، شخصیتی که حول محورهای ذکر شده در بالا سازماندهی شده است. تحقیقات به روشنی نشان دادهاند که مسیرهای شخصیتی متعددی به افسردگی به عنوان یک سندروم سیمپتوم وجود دارد (هوپریچ، دفیف و وسن، ۲۰۱۴).
برخی از محققان که اختلالات عاطفی را مطالعه میکنند، پدیدههایی را که در این بخش مورد بحث قرار میدهیم، عمدتاً از نظر اختلال خلقی مزمن (به عنوان مثال، افسردگی عمده عودکننده و/یا افسردگی مزمن زیرسندرومی؛ به عنوان مثال، گویرتسمن، بلار، مککولو و کوکسیس، ۱۹۹۷) در نظر میگیرند. اگرچه اختلالات خلقی و شخصیت افسرده اغلب با هم رخ میدهند، شخصیت افسرده را میتوان از اختلالات خلقی فینفسه[۱] تفکیک کرد. شخصیت پایدارتر است، در حالی که اختلالات خلقی تمایل به دورهای بودن دارند، با دورههای حاد و بهبودی. در حالت اول، درمانگر تحت تأثیر درونمایههای شخصیتی ریشهدار و تکراری قرار میگیرد که تحت استرس تشدید میشوند. در حالت دوم، درمانگر بیشتر تحت تأثیر سیمپتومهای نباتی[۲] (به عنوان مثال، کندی روانی-حرکتی، تغییر اشتها، اختلالات خواب، کاهش علاقه جنسی)، شدت عاطفه ناخوشایند و عدم انطباق نسبی بین شدت اختلال خلقی و عملکرد کلی روانشناختی قرار میگیرد. در حالی که داروهای ضدافسردگی ممکن است به کاهش رنج برخی از بیماران مبتلا به اختلالات خلقی فینفسه کمک کند، به نظر میرسد در بهبود خود تنبیهگری یا حساسیت به طرد بسیاری از افراد با سبکهای شخصیتی افسرده، ناکارآمد است.
بلات و همکارانش (بلات، ۲۰۰۸؛ بلات و برز، ۱۹۹۳) بین دو نوع عاطفه افسرده تمایز قائل شدند: «درونفکن» (که توسط روانکاوان اولیه «مالیخولیایی» نامیده میشود) که با خود انتقادی، خود تنبیهگری و گناه مشخص میشود؛ و «برونفکن[۳]» که با حساسیت به فقدان و طرد و احساس پوچی، ناکافی بودن و شرم مشخص میشود.
کتابخانهٔ اختصاصی تداعی
ادامهٔ مطالعه، در دسترس شماست
بخشی از این مقاله را خواندهاید. با عضویت ویژه، متن کامل این مقاله و مجموعهٔ مقالات اختصاصی تداعی را مطالعه کنید.
ادامهٔ مطالعه
مقالههای مرتبط با این نویسنده یا نظریهپرداز را دنبال کنید و پیشرفت مطالعهٔ خود را ببینید.
ویـتّوریـو لینـجـیـاردی و نانسی مکویلیامز
- ۱شخصیتهای افسردهخواندهنشده
- ۲شخصیتهای وابستهخواندهنشده
- ۳شخصیتهای مضطرب-اجتنابی و فوبیکخواندهنشده
- ۴شخصیتهای وسواسی-جبریخواندهنشده
- ۵شخصیتهای اسکیزوئیدخواندهنشده
- ۶شخصیتهای جسمانیسازخواندهنشده
- ۷شخصیتهای هیستریک-هیستریونیکخواندهنشده
- ۸شخصیتهای نارسیسیستخواندهنشده
- ۹شخصیتهای پارانوئیدخواندهنشده
- ۱۰شخصیتهای سایکوپاتیکخواندهنشده
- ۱۱شخصیتهای سادیستی خواندهنشده
- ۱۲شخصیتهای مرزیخواندهنشده