از متن مقاله
بروس فینک: میتوانم از زوایای مختلف بسیاری به این سوال بپردازم، اما اجازه دهید صرفا یک واقعیت بسیار عجیب را خاطرنشان کنم: زمانی که خود روانشناسان تصمیم میگیرند تحت درمان قرار بگیرند -فارغ از این که آنها متخصص CBT، روانشناسی شناختی، پدیدارشناسی وجودی، هیپنوتیزم یا غیره باشند- تقریباً همیشه سراغ یک روانکاو میروند. (بسیاری از متخصصین بالینی به این اشاره کردهاند، گرچه شواهد این امر عمدتاً مبتنی بر حکایات است، زیرا به نظر نمیرسد که هیچکس تمایلی به مطالعهی مفصل و دقیق آن داشته باشد.) بدینترتیب، به نظر میرسد که ارزش روانکاوی عمیق از سوی قریب به اتفاق متخصصین از گرایشات مختلف، تلویحاً به رسمیت شناخته میشود، حتی اگر بسیاری از آنها بخشهای زیادی از نظریهی روانکاوی را رد کنند و حتی در تمام مجامع عمومی کارکرد روانکاوی را مورد انتقاد قرار دهند. وقتی که نوبت به درمان خودشان میرسد، آنها در پی تحلیل روانکاوی هستند. من که سر در نمیآورم!
به نظر شما، چه کسی میتواند از درمان روانکاوانه سود ببرد؟
از مقالهٔ «مصاحبه با بروس فینک دربارهی کتاب مقدمهای بالینی بر فروید»