از متن مقاله
فروید تمایل به خودکشی در مالیخولیا را به عنوان بیانی از رانۀ مرگ در نظر می‌گرفت. او مکانیزم اساسی این تحول را درون‌فکنی ابژه‌ای که نسبت به آن دوسوگرایی شدیدی وجود دارد می‌دانست که پس از آن تهاجم به ابژه به درون خود کشیده می‌شود که اکنون با ابژۀ از دست رفته همانندسازی کرده است. اگرچه فروید در ابتدا (۱۹۱۷) خودکشیِ موجود در مالیخولیا را به عنوان نتیجۀ تغییر جهت نفرت به ابژۀ از دست رفته به درون در نظر می‌گرفت، پس از تدوین تئوری رانه‌های دوگانه‌اش (۱۹۲۰) و تئوری‌اش دربارۀ ایگو و اید (۱۹۲۳) در این باره تجدید نظر کرد. او در صفحۀ ۵۶ ایگو و اید دربارۀ مالیخولیا می‌نویسد: «آنچه اکنون در سوپرایگو حاکم است، همانطور که گفته شد، فرهنگِ نابِ رانۀ مرگ است، و در واقع اغلب به اندازۀ کافی موفق است که ایگو را به سوی مرگ بکشاند، البته اگر ایگو با تبدیل آن به مانیا در برابر ظالم از خویش دفاع نکند».
از مقالهٔ «مفهوم رانۀ مرگ: چشم‌اندازی بالینی | اُتو کرن‌برگ»