از متن مقاله
میل ما برای مراقبت از درمانگرمان در برابر جریحهدار شدن احساساتش یا اجتناب از مواجهه با شرایطی که ما را نسبت به شرکت در جلسات بیمیل میکند، اتمام بدون اطلاع را برایمان راحتتر میکند. پیش خودمان استدلال میکنیم که درست است رابطهمان صمیمی است اما درمانگر یک خدماتدهنده است که چندین بیمار دیگر هم دارد و همین شدت ضربه را میگیرد.
تینا[۵]، دانشجویی از کالیفرنیا، برای پنج جلسهی اجباری درمان ثبتنام کرده بود و در طول این جلسات دربارهی ادامه ندادن صحبتی به میان نیامد، اما وقتی آخرین جلسهاش رسید، نتوانست بهطور رسمی در مورد اتمام جلساتش با درمانگرش حرف بزند. او میگوید: «وانمود کردم که بازهم نوبت خواهم گرفت. فکر کنم به خاطر اینکه احساساتش جریحهدار نشود یا موجب تعارض نشود دروغ گرفتم. به نظر میرسید فکر میکند دارد به من کمک میکند و من میخواستم فکر کند دارد کارش را درست انجام میدهد».
از مقالهٔ «چرا به هم زدن با درمانگر این قدر پیچیده است؟»