ویژگی‌های سازمان شخصیت مرزی | نانسی مک‌ویلیامز

یکی از بارزترین ویژگی‌های افراد دارای سازمان شخصیت مرزی استفاده از دفاع‌های بدوی است. از آنجایی که آنها بر عملکردی قدیمی و فراگیر مانند انکار، همانندسازی فرافکنانه و دوپاره‌سازی تکیه می‌کنند، هنگامی که واپس‌روی می‌کنند، تشخیص آنها از بیماران سایکوتیک دشوار می‌شود. اگرچه یک تفاوت مهم بین افراد مرزی و سایکوتیک این است که وقتی یک درمانگر با یک بیمار مرزی مواجه می‌شود، بیمار دست کم یک واکنش گذرا و موقتی نشان می‌دهد. هنگامی که درمانگر نظر مشابهی را به فردی سایکوتیک ارائه می‌دهد، احتمالاً بیشتر برانگیخته می‌شود.

به عنوان مثال، دفاع نا‌ارزنده‌سازی اولیه را در نظر بگیرید. ناارزنده شدن برای هر درمانگری تجربه‌ای آشنا و دردناک است. نا‌ارزنده‌سازی یک راهکار ناهشیار است که اغلب قصد حفظ عزت نفس را دارد، اما این کار را به قیمت یادگیری انجام می‌دهد. تلاش برای توجه کردن به این دفاع ممکن است چیزی شبیه به «شما مطمئناً دوست دارید به تمام عیب‌های من توجه کنید. شاید این شما را از اعتراف به این که ممکن است به کمک من نیاز داشته باشید محافظت می‌کند. شاید اگر همیشه من را ناامید نمی‌کردید و سعی می‌کردید از این احساس دوری کنید، احساس ناراحتی می‌کردید یا خجالت می‌کشیدید.» یک بیمار مرزی ممکن است به چنین تفسیری بی‌اعتنایی کند، یا با اکراه آن را بپذیرد، یا در سکوت آنرا بپذیرد، اما در هر صورت، آثاری از کاهش اضطراب ارائه می‌دهد. یک فرد سایکوتیک با افزایش اضطراب واکنش نشان می‌دهد، زیرا برای فردی که در ترس وجودی به سر می‌برد، ناارزنده‌سازی قدرت درمانگر ممکن است تنها وسیله روانشناختی باشد که به وسیله آن احساس می‌کند از نابودی محافظت می‌شود.

بیماران مرزی در یکپارچگی هویت از جهاتی شبیه به افراد سایکوتیک هستند و از جهاتی با آنها متفاوتند. تجربه آنها از خود احتمالاً پر از ناسازگاری و گسستگی است. هنگامی که از آنها خواسته می‌شود شخصیت خود را توصیف کنند، ممکن است مانند بیماران در سطح سایکوز سردرگم و گیج باشند. و هنگامی که از آنها خواسته می‌شود افراد مهم زندگی خود را توصیف کنند، ممکن است هر پاسخی بدهند، به جز توصیف‌هایی که عمیق هستند و یادآور انسان‌های قابل شناخت. «مادرم؟ فکر می‌کنم او فقط یک مادر معمولی است.» یک پاسخ نمادین است. آن‌ها اغلب توصیف‌های کلی و تحقیرآمیزی مانند «یک الکلی. همین.» ارائه می‌دهند. برخلاف بیماران مبتلا به سایکوز، آنها به ندرت غیرانتزاعی یا غیرمستقیم به نظر می‌رسند، اما تمایل دارند که علاقه درمانگر به پیچیدگی‌های خود و دیگران را نادیده بگیرند. فوناگی (۲۰۰۰) می‌نویسد که مراجعان مرزی دلبستگی ناایمن دارند و فاقد «عملکرد بازتابی»اند که در رفتار خود و دیگران معنا پیدا می‌کند. آنها نمی‌توانند «ذهنی‌سازی» کنند؛ یعنی نمی‌توانند ذهنیت‌های جداگانه افراد دیگر را درک کنند. در اصطلاح فلسفی، آنها فاقد نظریه ذهن هستند.

مراجعان در محدوده مرزی ممکن است زمانی که با پیوستگی محدود هویت خود مواجه می‌شوند، عصبانی شوند. یکی از بیمارانم از پرسشنامه‌ای که به او داده شده بود تا تکمیل کند به شدت عصبانی شده بود. یک بخش تکمیل جمله داشت که در آن از مراجع خواسته شده بود تا جاهای خالی مانند «من از آن دسته افرادی هستم که ____________ » را پر کند. او عصبانی شد، «چگونه کسی می‌تواند بداند که با این لعنتی چه کند؟» (چند سال بعد و پس از جلسات بی‌شمار، او به این فکر افتاد که «حالا می‌توانم آن فرم را پر کنم. تعجب می‌کنم که چرا در این مورد کفری شده بودم.») به طور کلی، بیماران مرزی در تحمل عاطفه و تنظیم آن مشکل دارند و در موقعیت‌هایی که دیگران ممکن است شرم یا حسادت یا غم و اندوه یا عواطف متنوع دیگری را احساس کنند، آنها به سرعت عصبانی می‌شوند.

رابطه بیماران مرزی با هویت خود، از دو جهت با افراد سایکوتیک متفاوت است. اولاً، احساس بی‌ثباتی و ناپیوستگی که افراد مرزی از آن رنج می‌برند‌، فاقد آن مقدار از ترس وجودی فرد اسکیزوفرن است. بیماران مرزی ممکن است دچار سردرگمی هویت شوند، اما می‌دانند که وجود دارند. ثانیاً، افرادی که تمایلات سایکوتیک دارند، در مقایسه با بیماران مرزی احتمال کمتری دارد که به سؤالات مربوط به هویت خود و دیگران، با خصومت واکنش نشان دهند. آن‌ها آنقدر نگران از دست دادن حس وجود داشتن ادامه‌دار خود هستند، که نمی‌توانند از تمرکز مصاحبه‌گر روی آن مشکل ناراحت شوند.