احساس گناه متجاوز

مهم‌ترین تغییری که همانندسازیِ آمیخته با اضطراب و هراس با بزرگسال در ذهن کودک پدید می‌آورد، درون‌فکنی احساس گناه بزرگسال است؛ احساسی که بازیِ تا آن هنگام بی‌ضرر را به خطایی سزاوار مجازات بدل می‌کند.

وقتی کودک از چنین تعرضی بیرون می‌آید، به‌شدت آشفته است و در واقع، دچار انشقاق شده است: هم‌زمان بی‌گناه و گناهکار است و اعتمادش به گواهی حواس خویش در هم شکسته است. رفتار خشن بزرگسالی که از عذاب وجدان به ستوه آمده و خشمگین شده است نیز احساس گناه کودک را شدیدتر می‌کند و بر شرمساری او می‌افزاید. مرتکب تقریباً همیشه چنان رفتار می‌کند که گویی هیچ اتفاقی نیفتاده و با این فکر خود را تسلی می‌دهد: «آه، فقط یک بچه است؛ چیزی نمی‌فهمد، همه‌چیز را فراموش می‌کند.» کم نیستند مواردی که اغواگر پس از چنین رخدادهایی به فردی افراطی در اخلاق‌گرایی یا دین‌داری بدل می‌شود و می‌کوشد با سخت‌گیری، روح کودک را نجات دهد.

از مقالهٔ «آشفتگی زبان‌ها بین بزرگسالان و کودک»