در این مقاله، رونالد فربرن یکی از بنیادیترین جابهجاییها را در نظریهٔ روانکاوی صورتبندی میکند: حرکت از روانشناسی تکانه به سوی روانشناسی روابط اُبژهای.
جرج اتوود در مقاله «قطع عضو خونآلود: بررسی رؤیای نخست در روانکاوی»، تجربه شخصی خود از اولین جلسه روانکاویاش و پیامدهای بالینی رؤیای نخست را در کل جلسات بازگو میکند.
مقالهٔ کلاسیک «تلاش برای دیوانه کردن دیگری» (۱۹۵۹) نوشتهٔ هارولد اف. سیرلز، یکی از جسورانهترین متون در ادبیات روانکاوی پیرامون درمان روانپریشی و ساختارهای شدیداً آسیبدیده است.