مقالهٔ «زنانگی بهمثابهٔ نقاب» نوشتهٔ جون ریویر، اثری قابلتوجه در حوزهٔ پژوهشهای روانکاوانه است که به بررسی روانشناختی نوع خاصی از زنان در جوامع مدرن میپردازد.
مقالهٔ «ظرفیت تنها بودن» (The Capacity to Be Alone) از دونالد وینیکات، به بررسی یکی از وجوه مهم رشد هیجانی میپردازد: توانایی فرد برای تنها ماندن، بدون آنکه تنهایی به تجربهای از رهاشدگی، اضطراب یا فروپاشی تبدیل شود.
سهراب سپهری، با این پرسش به ظاهر ساده ما را دربارهی آغاز سفری ناپیدا به تأمل وامیدارد، پرسشی که نه نشانی میطلبد و نه پاسخ، بلکه ما را در تعلیق میان غیاب و حرکت، کنجکاو و جاری نگه میدارد.
این مقالهٔ تامس آگدن، ایدهی «موضع اوتیستیک-همجوار» را به عنوان چارچوبی برای مفهومپردازی یک سازمان روانی پیشنهاد میکند که از هر دو موضع پارانوئید-اسکیزوئید و افسردهوار، بدویتر است.