رفتن به محتوای اصلی
تداعی
شروع درمان

حق‌الزحمه و انگیزه‌های ناهشیار درمانگر

۱۳ تیر ۱۳۹۷ ۶ دقیقه مطالعه ۹۶۰ کلمه
حق‌الزحمه و انگیزه‌های ناهشیار درمانگر

شناسنامهٔ نوشته

اطلاعات اثر و انتشار

عنوان اصلی
میل، سوبژکتیویته و رابطه‌ی درمانگر با حق‌الزحمه
نویسنده
کاچینا مایرز
مترجم
تیم ترجمه‌ی مجله‌ی تداعی
تعداد کلمات
۹۶۰ کلمه
زمان مطالعه
۶ دقیقه
پیوند ثابت این مقاله
متن مقالهمجلهٔ تداعی

سبک شخصیت فردی درمانگر نیز می‌تواند روی تعیین حق‌الزحمه و مذاکره تأثیر بگذارد. ریمان (نقل شده در Lasky، ۱۹۸۴، ص ۲۹۴) نشان داد که درمانگر دارای وسواس فکری-عملی در تحقیق وضعیت مالی بیمار برای تعیین حق‌الزحمه دقیق‌تر از همه است، در حالی که شخصیت هیستریک که حق‌الزحمه‌ی بالاتر را با ارزش حرفه‌ای بیشتر معادل می‌داند، حق‌الزحمه‌ی بیش از حد بالایی برای

برآورده شدن نیازهای خودشیفته‌‎اش تعیین می‌کند. درمانگر اسکیزوئید ممکن است درمورد حق‌الزحمه آن‌قدر سرد و بی‌علاقه باشد که هیچ فرصتی برای بحث در اختیار بیمار نگذارد. درمانگران افسرده تعیین حق‌الزحمه را به عهده‌ی بیماران وامی‌گذارند؛ این درمانگران در مورد امور مالی سوال نمی‌کنند و بعداً زمانی که متوجه می‌شوند که بیمار می‌توانست از پس بیشتر از آن برآید رنجیده خاطر می‌شوند.

هنگامی که حق‎الزحمه را پایین‎تر از آن چه بیمار می‌تواند بپردازد نگه می‌داریم، بیمار ممکن است به انگیزه‎های ما مشکوک شود، که اغلب درست است. ما به او اطلاع می‌دهیم که نمی‎خواهیم به خشم او گرفتار شویم و تلویحاً با او قرارداد می‎کنیم که این لطف را با مطیع و غیرخصمانه بودن جبران کند. برخی حتی این امر را باج خواهند نامید (لین اشولتز، ارتباطات شخصی، ۲۰۰۴). هر بار که ما به خواسته‎های بیماران گردن می‎نهیم در معرض این خطر قرار می‎گیریم که آگاهانه یا ناهشیار انتظار بازپرداخت برای عمل «خوب» خود را داریم. بنابراین، تفاوت بین تسلیم و همکاری بسیار مهم است: تسلیم به این معنا است که میل شخص انکار می‌شود؛ در همکاری، هر دو میل به رسمیت شناخته شده‎ است.

با نشان دادن این امر به بیماران که ما دارای سوبژکتیویته هستیم، به آن‎ها فرصتی می‌دهیم تا در پاسخ مدعی سوبژکتیویته‎ی خودشان بشوند. هنگامی که ما «نفرت» خود را به معنای مورد نظر وینیکات (۱۹۴۷) با دریافت هزینه‎ی زمان‌مان، پایان دادن به جلسه و غیره نشان می‌دهیم، به بیمارانمان این اجازه را می‌دهیم که نفرتشان از ما را ابراز کنند. مراد وینیکات (۱۹۶۹) نیز همین بود وقتی توصیف کرد که کودک مادر را تنها پس از تلاش برای نابودی او کشف می‎کند. نوزاد با حمله به مادرش و دیدن بقای او، مادر را از نو تشخیص می‎دهد و از حضور او به وجد می‎آید. عشق به این معناست که قادر باشیم با نفرت از دیگری سپری کنیم (Khan، به نقل از Dimen، ۱۹۹۴).

موریل دیمن (۱۹۹۴) مثال خوبی از رابطه‎ی نزدیک بین عشق و نفرت را در توصیف خود از واکنش مراجعان به انتقال مطب او به «[موقعیت مکانی] جدید و. . . سطح بالا [ارائه می‎دهد]… محیطی… بسیار زیباتر و حرفه‎ای‎تر از مکان قدیمی.» او می‎گوید: «بیشتر بیمارانم. . . از محیط جدید خودشان خشنود بودند. آن‎ها این امر را به عنوان نشانه‎ای از افزایش امید به پیشرفت درمانی خود قرائت می‌کردند و نه تصادفاً، نشانه‎ای از شهامت در توانایی من برای زنده ماندن از پرخاش آن‎ها». او تعامل خاصی حول این موقعیت مکانی جدید با یکی از بیمارانی که با احساسات نفرت و حسادت به دیمن برای دریافت هزینه از او و برای داشتن قدرت و منزلت بسیار زیاد دست و پنجه نرم می‎کرده است را توصیف می‎کند:

کتابخانهٔ اختصاصی تداعی

ادامهٔ مطالعه، در دسترس شماست

بخشی از این مقاله را خوانده‌اید. با عضویت ویژه، متن کامل این مقاله و مجموعهٔ مقالات اختصاصی تداعی را مطالعه کنید.

اشتراک ویژهدسترسی به متن کامل مقالات ویژه
اشتراک ویژه پلاسمقالات ویژه + سه پروژهٔ انتخابی یا تمام پروژه‌های تعاملی
دسترسی آنلاین به مقالات تداعی به‌همراه دریافت PDF ۳ مقاله در هر ماه؛ سهمیهٔ پروژه‌های پلاس به‌طور مستقل و برای هر پروژه در طول دوره تعیین می‌شود.
مسیر مطالعه در تداعی

ادامهٔ مطالعه

مقاله‌های مرتبط با این نویسنده یا نظریه‌پرداز را دنبال کنید و پیشرفت مطالعهٔ خود را ببینید.

پس از پایان مطالعه، می‌توانید این مقاله را در مسیر خود ثبت کنید.
پایان این نوشتهبازگشت به آغاز ↑