حق‌الزحمه و درمان احساس محرومیت بیمار

ممکن است برای بیمار اعتقاد به این که درمانگر می‌تواند او را ناراحت کند و در عین حال در دسترس او باقی بماند دشوار باشد. من بیمارانی را دیده‌‎ام که می‌گویند: «وقتی سعی می‌کنید پول من را بگیرید چگونه می‌توانید از من مراقبت کنید؟ آیا این نوعی تعارض در علاقه نیست؟»

اما برای ما نیز می‌تواند باورش سخت باشد که ناراحت کردن بیماران به نفع آن‎هاست؛ زمانی که با این احساس بیمار همانندسازی کنیم که بیشتر دادن به ما موجب می‌‎شود چیز کمتری برای بیمار باقی بماند، احتمالاً در نتیجه میل خودمان را خاموش خواهیم کرد (جودیت کافمن، ارتباط شخصی، ۲۰۰۲). برای جبران، ما ممکن است حق‌‎الزحمه را پایین بیاوریم، یا هرگز آن‎ها را افزایش ندهیم. به درجه‌‎ای که با حس محرومیت بیمار همانندسازی می‎‌کنیم -و به همان میزان که اعتقاد داریم پول محرومیت را تلافی خواهد کرد- ما برای مقابله با ناراحتی بیمار از حق‌‎الزحمه‎‌‌ی پایین استفاده خواهیم کرد، به جای این که از روانکاوی استفاده کنیم تا به بیمار کمک کنیم که احساساتش را درک کند، با آن‎ها کنار بیاید، و برای آن‌چه هرگز نداشته است سوگواری کند.

این اشتباه به دلایل مختلف اغواکننده است. به خاطر خواهش حل‌نشده‌‎ی خودمان که کسی برای ما همین کار را انجام خواهد داد، ممکن است امیدوار باشیم که آنچه بیمار دریافت نکرده است را جبران کنیم (ما مانند بیمارانمان می‎‌خواهیم که تحت مراقبت قرار گیریم، به ما داده شود، و بر جراحت‎های ما مرهم نهاده شود). یکی دیگر از دلایلی که این رویکرد منفعلانه وسوسه‌‎آمیز است این است که آسان‎تر از مواجهه با درک ویرانگر بیمار از این که اکنون بزرگ شده است و باید از خودش مراقبت کند می‌نماید. آن دوران که جهان نیازهای او را بدون مشارکت خودش پیش‌‎بینی و برآورده می‎‌کرد به پایان رسیده است، بیمار باید بر منابع و توانایی خودش برای رسیدن به دیگران تکیه کند. برای درمانگر، احساس گناه و اضطراب از این که پیام‎‌رسان چنین خبر وحشتناکی است می‎تواند دلهره‌‎آور باشد.

پس مسئله‌‎ی رنجش یا حتی نفرت در کار است. هنگامی که مواجهه حول حق‌‎الزحمه را شروع می‎کنیم، دشوار است که به عنوان ابژه‎‌ی «محرومیت‌‎بخش» مورد نفرت قرار بگیریم. باکی، کاراسو و چارلز (۱۹۷۹) نشان دادند که اشتباه شماره یکی که کارآموزان مرتکب می‌‎شوند تلاش برای دوست داشته شدن از طرف بیمارانشان است. وقتی این نیاز به دوست داشته شدن را مورد بررسی قرار می‌دهیم، نگاهی اجمالی به این که چطور با وظیفه‌‎ی حقیقی ما، یعنی کمک به رشد بیمار، در تعارض است می‌اندازیم. بنابراین شناخت خود ما از جدایی بیمار می‌تواند ما را قادر سازد تا به این نیاز برای دوست داشته شدن از جانب بیماران همان‌طور که هست بنگریم: راه ما برای احساس امنیت و ارتباط. اما بدون این درک، ممکن است در تلاش برای حفظ بیماران حق‌‎الزحمه‌ها را پایین نگه داریم. با اعتقاد به این که فقط در صورتی دوست داشتنی و به لحاظ حرفه‌‎ای باارزش هستیم که آن‎ها بمانند، ممکن است هر کاری را برای نگاه داشتن بیماران انجام دهیم.

مشکل این تاکتیک این است که هیچ‌گونه آزادی نداریم و بیمار هم همین‌طور. حرکات ما دائماً به خاطر ترس ما از خسران محدود می‌‎گردد. یا ما به برده‎‌ی بیمار تبدیل می‎شویم یا می‎خواهیم که بیمار برده‎‌ی نیازهای امنیتی ما باشد.