رفتن به محتوای اصلی
تداعی
شروع درمان

حق‌الزحمه و یاری‌رسانی به رشد سوژگی بیمار

۱۲ تیر ۱۳۹۷ ۶ دقیقه مطالعه ۱,۰۳۲ کلمه
حق‌الزحمه و یاری‌رسانی به رشد سوژگی بیمار

شناسنامهٔ نوشته

اطلاعات اثر و انتشار

عنوان اصلی
میل، سوبژکتیویته و رابطه‌ی درمانگر با حق‌الزحمه
نویسنده
کاچینا مایرز
مترجم
تیم ترجمه‌ی مجله‌ی تداعی
تعداد کلمات
۱,۰۳۲ کلمه
زمان مطالعه
۶ دقیقه
پیوند ثابت این مقاله
متن مقالهمجلهٔ تداعی

پس از خاطر نشان کردن برخی از اضطراب‌های بنیادین در درمانگران برای پیگیری و کسب درآمد مالی، می‌خواهم در مورد فرصت‌هایی به بحث بپردازم که غلبه بر این موانع توسط درمانگران برای بیماران ارمغان می‌آورد. جسیکا بنجامین (۱۹۸۸، ۱۹۹۵، ۱۹۹۸) تقابل، شناخت متقابل و بیناسوژگی (بین‌الاذهانی) را نقطه‌ی آشنایی دو سوژه معرفی می‌کند: جایی که سوژه با سوژه ارتباط می‌یابد، نقطه‌ای که هر فرد همزمان که تجارب درون فردی خویش را می‌شناسد، تجارب درون فردی دیگری را نیز باز می‌شناسد، حتی زمانی که این تجربیات متفاوت باشند. (ارتباط سوژه با سوژه از حیث تسلیم و تسلط متفاوت با ارتباط سوژه_ابژه است و از حیث تجارب اولیه‌ی نوزاد با مادر که من را شکل می‌دهد با ارتباط سوژه_سلف ابژه فرق می‌کند).

وقتی که از مراجع تقاضای پول می‌کنیم او را در نقطه‌ای قرار می‌دهیم که نیازها و میل‌های جداگانه‌ی ما را به رسمیت بشناسد. روانکاو و آنالیزان همیشه احساسات مشترکی ندارند و این چیزی‌ست که اذیت‌کننده است اما درد جدایی دردی اجتناب‌ناپذیر است. شناخت کامل مستلزم درک این نکته است که ما با دیگران تفاوت داریم. برای بیمار شناخت به این معناست که بدون پایان دادن به درمان بتواند لحظات تعارض را تاب بیاورد. بیمار می‌داند که درمانگر زندگی و نیازهای خودش را دارد و این بدین معناست که او قادر است این را تحمل کند که چیزی را که می‌خواهد (به عنوان مثال درمان رایگان یا ارزان یا درمانگری که به طور کامل تغذیه‌کننده است و نیازی از خودش ندارد) دریافت نکند چون درک می‌کند که نیازهای درمانگر نیز معتبرند. بیمار ممکن است به نفرت خود از نیازهای درمانگرش ادامه دهد اما می‌داند که او این نیازها را دارد. درک او از اینکه آنها یک میل را به اشتراک گذاشته‌اند کمک‌کننده است و کشف این نکته که درمانگر با وجود تعارض همچنان در کنار اوست بسیار ارزشمند است.

‌پیدایش این تعارض در اکثر بیماران در طول تحقق درمان واضح به نظر می‌رسد در غیر این‌صورت زمان جلسات نمی‌توانند برنامه‌ریزی شوند و توافق در طول جلسات قابل دستیابی نخواهند بود. اما من فکر می‌کنم که سفر بیمار برای به دست آوردن این شناسایی و درک که درمانگر نیازهای جداگانه‌ای دارد هدفی مطلوب است چراکه این امر پایه و مبنای صمیمیت واقعی است. بنجامین (۱۹۹۲) از مدافعان توسعه‌ی مطلوبیت شناخت متقابل است. او جمله‌ی کلاسیک فروید (۱۹۳۳): «هرجا که اید حضور دارد ایگو باید آنجا باشد» را این‌گونه ویرایش می‌کند: «هرجا که ابژه حضور دارد، سوژه نیز باید آنجا باشد» او می‌گوید:

در دوران کودکی، تعامل مکمل که در آن والدین تغییرات مثبت در حالات نوزاد را تسهیل می‌کنند مقدمه‌ای را برای بیناسوژگی فراهم می‌کند. مادر یا دیگری باید برای تنظیم، تسکین، یا قابل پذیرش کردن سلف توسط نوزاد کاری انجام دهد. اما به طرز فزاینده‌ای در رابطه، باید نقطه‌‎ی تاکید را از مقررات، به خود تبادل واقعی شناخت برگرداند. آنچه که ما در تسلط مشاهده می‌کنیم، یک رابطه است که در آن مکمل بودن به طور کامل، تقابل را تحت شعاع قرار می‌دهد، به همین خاطر آرزوی زیرین تعامل با فردی که به واقع خارج از ماست و مرکزی مشابه از میل را دارد، ظاهر نمی‌شود.

نیاز به شناخت یک اصل اساسی است. همه‌ی ما خواستار آنیم تا بخاطر خود واقعی‌مان شناخته شویم. آنچه که ممکن است برای بیماران کمتر واضح باشد، مطلوبیت توانایی شناخت دیگری است. یک دیگری که ممکن است نیازهایش با ما متعارض باشد. شناخت هشیاری دیگران به معنی این است که دریابیم هشیاری دیگری خارج از کنترل ماست. سوال این است که این امر به چه علت مطلوب است؟ اولاً اگر ما جدا نباشیم _تمایز نیافته باشیم_ امکان اینکه دیده شویم وجود ندارد. به علاوه جایگزین به رسمیت شناختن میل دیگری، مرده بودن[1]، اطاعت[2] یا دوپاره‌سازی[3]ست. به طور قطع احساس ناراحتی از اینکه دیگری جدا از ماست بهتر از مردگی تسلیم شدن بر دیگری یا تسلیم شدن دیگری در برابر ما به همراه دارد. زمانی که بیماران در تلاش‌اند تا افراد دیگر موجود در زندگی‌شان (که شامل ما نیز می‌شود) را کنترل کنند، از تجربه‌ی اصالت برخاسته از دیگری محروم می‌شوند. آنها همچنین از کشف واقعیت دیگری به شکلی که او هست باز می‌مانند. بیماران با کنترل دیگران از اضطراب خود می‌کاهند اما از ورودی‌هایی که به رشد و خودشکوفایی آنها کمک می‌کند صرف‌نظر می‌کنند. امکان شناخت دیگری در حالی که فرد به خود_تجربه‌گری می‌پردازد، یک موفقیت رشدی است که به بیمار اجازه می‌دهد دیگران را به عنوان عامل‌هایی مستقل ببیند. بدین‌وسیله به جای اینکه احساسات آنها را شخصاً تجربه کند یا به جای آنها وارد عمل شود به آنها آزادی می‌دهد (دیگران به دلایلی که برای خودشان است کنش نشان می‌دهند نه به خاطر کاری که ما کرده‌ایم یا حسی که به ما دارند).

کتابخانهٔ اختصاصی تداعی

ادامهٔ مطالعه، در دسترس شماست

بخشی از این مقاله را خوانده‌اید. با عضویت ویژه، متن کامل این مقاله و مجموعهٔ مقالات اختصاصی تداعی را مطالعه کنید.

اشتراک ویژهدسترسی به متن کامل مقالات ویژه
اشتراک ویژه پلاسمقالات ویژه + سه پروژهٔ انتخابی یا تمام پروژه‌های تعاملی
دسترسی آنلاین به مقالات تداعی به‌همراه دریافت PDF ۳ مقاله در هر ماه؛ سهمیهٔ پروژه‌های پلاس به‌طور مستقل و برای هر پروژه در طول دوره تعیین می‌شود.
مسیر مطالعه در تداعی

ادامهٔ مطالعه

مقاله‌های مرتبط با این نویسنده یا نظریه‌پرداز را دنبال کنید و پیشرفت مطالعهٔ خود را ببینید.

پس از پایان مطالعه، می‌توانید این مقاله را در مسیر خود ثبت کنید.
پایان این نوشتهبازگشت به آغاز ↑