نسخهٔ PDF این مقاله
حقالزحمه و درمانگران تازهکار
میل، سوبژکتیویته و رابطهی درمانگر با حقالزحمه
- نویسنده
- کاچینا مایرز
- مترجم
- تیم ترجمهی مجلهی تداعی
- حجم مقاله
- ۴۷۱ واژه
خرید و دریافت فایل از طریق فروشگاه تداعی انجام میشود.
اغلب تعارضات ویژهای برای درمانگران تازهکار در مورد تعیین حقالزحمه وجود دارد. به ویژه محتمل است که درمانگران جدیدتر با احساس گناه در مورد دریافت هزینه برای خدمات خود درگیر شوند چون ممکن است «در مورد ارزش نسبی کار درمانی خود شک و تردید عمیقی» داشته باشند. وقتی کسی احساس اضطراب میکند آنچه که ارائه کرده است به اندازهی کافی خوب نباشد، دریافت هزینهی کمتر از اندازه میتواند نقش دفاعی در برابر فشار عملکرد پایینتر بر درمانگر ایفا کند. فینگرت (۱۹۵۲) یکی از بیماران خود، یک پزشک بالینی، را توصیف میکند که «دائما حقالزحمههای پایینی از مراجعان خود مطالبه میکرد، به ظاهر برای این که مهربان باشد، اما در طول درمان… فانتزی ناهشیار خود را فاش کرد که برای نتایجش مسئول نیست، زیرا حقالزحمههایش بسیار پایین است».
درمانگران باتجربه نیز با این معضل درگیر هستند. جورج ویتسون (بدون تاریخ، ص. ۲۳) نوشت که درمانگران وقتی حس میکنند در کاری که برای بیمار انجام دادهاند چیزی «ناکافی» وجود دارد، تمایل ندارند دیرکرد پرداخت را پیگیری کنند. پیگیری عدم پرداخت یا افزایش حقالزحمه موجب اضطراب اکثر روانکاوان میشود چون به محض این که پول با بیمار مطرح میگردد، ارزش درمان برای بحث و گفتگو گشوده است. و اگر روانکاوان موفق شوند که به آن بحث اجازه بدهند، در نهایت خواهند شنید که درمان چقدر برای بیمار ارزش دارد. مراقب درمانگر «مهربانی» باشید که نمیخواهد با پول سر و کار داشته باشد، چون او تمایلی به سر و کار داشتن با پرخاش و برخورد سوبژکتیویتهها نیز ندارد. شونبر (۱۹۸۶) از هیلد بروش نقل میکند:
«عدم توجه به پرداخت ممکن است نقایص جدی در پیشرفت درمان را پنهان کند». [بروش] روانپزشکی را با «علاقهی عمیق» و «نگرشی گرم و حفاظتگرانه» نسبت به بیماران خود، که مرتباً در جلسات حضور مییافتند، توصیف میکند. در نهایت کشف شد که هیچکدام از آنها به مدت یکسال هیچ حقالزحمهای پرداخت نکرده بودند، و اندکی از آنچه میتوان مداخلهی درمانی پویا نامید با هر بیمار به وقوع پیوسته بود. آنچه پرورش یافته بود نوعی [اعتماد] متقابل آرامشبخش، اما بدون بررسی هیچ مسئلهی آزاردهندهای محسوب میشد [ص. ۴۲].
این نوع مشکل، سردرگمی که بسیاری از روانکاوان در مورد این که مسئولیت آنها در قبال بیماران خود واقعاً چیست دارند را بازتاب میدهد. سردرگمی آنها اغلب مبتنی بر اوایل کودکی خودشان است، به ویژه اگر آنها در کودکی حس میکردند فقط به نسبت آنچه به پدر و مادرشان میدهند شایستگی دارند. این که چقدر کمک میکنیم هیچ ارتباطی با حقالزحمه ندارد؛ در غیر این صورت برای هر جلسه بر مبنای نتایج آن هزینه دریافت میکردیم. در نقطهی مقابل، انتظار نمیرود که پزشکان بسته به این که بیمار زنده میماند یا میمیرد هزینههای متفاوتی بگیرند.
کتابخانهٔ اختصاصی تداعی
ادامهٔ مطالعه، در دسترس شماست
بخشی از این مقاله را خواندهاید. با عضویت ویژه، متن کامل این مقاله و مجموعهٔ مقالات اختصاصی تداعی را مطالعه کنید.
ادامهٔ مطالعه
مقالههای مرتبط با این نویسنده یا نظریهپرداز را دنبال کنید و پیشرفت مطالعهٔ خود را ببینید.
کاچینا مایرز
- ۱پیشدرآمدی بر حقالزحمه در روانکاویخواندهنشده
- ۲حقالزحمه و پیشینهی زندگی درمانگرخواندهنشده
- ۳حقالزحمه و درمانگران تازهکارخواندهنشده
- ۴حقالزحمه و مسائل زنانخواندهنشده
- ۵حقالزحمه و اضطراب موفقیتخواندهنشده
- ۶حقالزحمه و یاریرسانی به رشد سوژگی بیمارخواندهنشده
- ۷حقالزحمه و درمان احساس محرومیت بیمارخواندهنشده
- ۸حقالزحمه و انگیزههای ناهشیار درمانگرخواندهنشده