رفتن به محتوای اصلی
تداعی
شروع درمان

روان‌رنجوری‌های جنگ | رونالد فربرن

۱۵ تیر ۱۴۰۴ ۷۲ دقیقه مطالعه ۱۳,۰۶۰ کلمه
روان‌رنجوری‌های جنگ | رونالد فربرن

شناسنامهٔ نوشته

اطلاعات اثر و انتشار

عنوان اصلی
The War Neuroses—Their Nature and Significance
نویسنده
رونالد فربرن
مترجم
تیم ترجمهٔ تداعی
انتشار در
نشریهٔ بین‌المللی روانکاوی
تاریخ انتشار اثر
۱۹۴۳
تعداد کلمات
۱۳,۰۶۰ کلمه
زمان مطالعه
۷۲ دقیقه
پیوند ثابت این مقاله
متن مقالهمجلهٔ تداعی
نسخهٔ دیجیتال مقالهدریافت فایل پی‌دی‌اف
PDF
قیمت فایل۱۶۰,۰۰۰ تومان

مایلم در این نوشتار، پاره‌ای از تأملات و یافته‌هایم را در باب ماهیت آن‌چه «روان‌رنجوری‌های جنگ» خوانده می‌شود، به نگارش درآورم. این نتایج، کمابیش، بر پایهٔ تجربه‌ای فراهم آمده‌اند که در مقام روان‌پزشک مهمانِ بیمارستانی ویژه، وابسته به خدمات پزشکی اضطراری، طی جنگ آغازشده در ۱۹۳۹ و در مواجهه با وضعیت‌های روان‌پزشکی در میان نیروهای نظامی اندوخته‌ام. در این میان، از «ادارهٔ سلامت اسکاتلند» سپاسگزارم که اجازهٔ انتشار این مقاله را تا آن‌جا که بر اساس تجربهٔ یادشده است به من داده است. بی‌نیاز از گفتن است که این اداره هیچ مسئولیتی در قبال دیدگاه‌های بیان‌شده در این مقاله بر عهده ندارد.

اصطلاح «روان‌رنجوری‌های جنگ» عنوانی فراگیر برای طیفی گسترده از حالات بالینی‌ست؛ و امروزه میان روان‌پزشکان اتفاق نظری نسبتاً گسترده شکل گرفته است مبنی بر این‌که این حالات، از منظر علامت‌شناسی، خصیصه‌هایی چنان متمایز و یگانه ندارند که آن‌ها را به‌وضوح از دیگر وضعیت‌های روان‌رنجورانه و روان‌پریشانه‌ای که در زمان صلح نیز مشاهده می‌شوند، بازشناساند. بر این اساس، برخی روان‌پزشکان پیشنهاد کرده‌اند که به‌جای «روان‌رنجوری‌های جنگ»، دقیق‌تر آن است که از تعبیر «روان‌رنجوری‌های زمانهٔ جنگ» استفاده شود. از سوی دیگر، گروهی از روان‌پزشکان بر آن‌اند که در بررسی موارد روان‌پزشکی در میان نیروهای نظامی، بایستی میان دو گروه متمایز از وضعیت‌های آسیب‌شناختی روانی تمایز نهاد: ۱) گروهی از وضعیت‌های روان‌پزشکی که به‌نظر می‌رسد در اثر حضور فعال در میدان جنگ برانگیخته شده‌اند، و ۲) وضعیت‌های روان‌پزشکی آشنایی که به‌صورت اتفاقی در جریان خدمت نظامی پدیدار شده‌اند، اما به همان اندازه ممکن بود در زندگی غیرنظامی نیز رخ دهند. این تلاش برای تمایزگذاری ظاهراً بر پایهٔ این مشاهده صورت گرفته است که در نسبت معینی هرچند محدود از موارد نظامی، یک وضعیت آسیب‌شناختی روانی، به‌دنبال تجربه‌ای تروماتیک که مستقیماً با میدان نبرد مرتبط بوده (برای نمونه انفجار بمب یا ترکیدن گلوله در نزدیکی فرد)، بروز یافته است. در برابر این مشاهده، نباید از یاد برد که روان‌رنجوری‌های تروماتیک منحصراً به دوران جنگ تعلق ندارند؛ و اگر در زمان صلح کمتر به چشم می‌آیند، این واقعیت به همان اندازه بازتاب آن است که خودِ تجارب تروماتیک و خشونت‌بار نیز در زمان صلح کمتر رخ می‌دهند. در واقع، این امر به‌هیچ‌روی نادر نیست که سربازی که در جنگ دچار روان‌رنجوری تروماتیک شده است، پیش‌تر نیز در زندگی غیرنظامی خود سابقه‌ای از ابتلا به روان‌رنجوری تروماتیک داشته باشد. همچنین در درصد چشم‌گیری از موارد نظامی، تجربهٔ تروماتیکی که روان‌رنجوری «جنگ» بر آن سوار شده، تجربه‌ای بوده است که صرفاً به‌طور اتفاقی با شرایط جنگ مرتبط بوده است (مانند تصادف با وسیلهٔ نقلیه). با وجود این، نمی‌توان پرسش از نقش تجربه‌های تروماتیک در برانگیختن روان‌رنجوری‌های جنگ را نادیده گرفت، بی‌آن‌که درنگی در معنای خودِ «تجربهٔ تروماتیک» داشته باشیم و بنگریم که چنین تجربه‌ای را چگونه باید تعریف کرد.

بسیار پیش می‌آید که چنین انگاشته می‌شود که تجربهٔ تروماتیک به‌نحوی نوپدید به شکل‌گیری وضعیتی آسیب‌شناختی در روان می‌انجامد. با این‌همه، هرگاه کاوش به‌دقت کافی انجام گیرد، به‌ندرت می‌توان موردی یافت که در آن نتوان نشانه‌هایی از ویژگی‌های آسیب‌شناختی پیشین را در پیشینهٔ فرد شناسایی کرد. از این‌رو می‌توان به‌درستی چنین نتیجه گرفت که تجربهٔ تروماتیک، آن تجربه‌ای‌ست که واکنش آسیب‌شناختی روانی را از رهگذر فعال‌سازی عواملی برمی‌انگیزد که پیش‌تر به‌صورت نهفته، اما پیش‌ساخته و مستعد، در دنیای درون‌روانی فرد وجود داشته‌اند. درستی این نتیجه‌گیری از آن‌جا تأیید می‌شود که در برخی موارد می‌توان به‌درجه‌ای چشمگیر، ویژگی‌های بسیار خاص و مشخصی را در خودِ تجربهٔ تروماتیک بازشناخت. برای روشن‌ ساختن این نکته، اجازه دهید نمونه‌ای از یک مورد بالینی را بیان کنم.

پس از آن‌که نفت‌کشی که در آن به‌عنوان توپچی دریایی خدمت می‌کرد در جریان حمله‌ای هوایی غرق شد، این سرباز دچار حالت حاد اضطرابی با نشانه‌های ناتوان‌کنندهٔ فوبیک گردید. کشتی بر اثر اصابت بمب دچار سانحه گردید و به‌سبب ماهیت اشتعال‌زای محموله، بلافاصله به آتشفشانی شعله‌ور بدل شد. نخست پنداشت که در کشتیِ شعله‌ور به دام خواهد افتاد؛ اما موفق شد خود را به قایقی برساند که در نهایت، تنها قایق با موفقیت به آب انداخته‌شده بود. با این‌همه، در رهاسازی قایق اندکی تأخیر پیش آمد؛ و چون او پیش‌بینی کرد که این قایق نیز آتش خواهد گرفت، خود را به آب انداخت و از کشتی دور شد. برایش بخت‌یاری‌ای بود، چراکه دیگر سرنشینان قایق در آتش سوختند؛ اما او، در حین شنا، از سوی لکه‌های در حال احتراقِ نفت که از کشتی بر سطح آب پخش می‌شدند، تعقیب می‌شد؛ گویی در رقابتی مرگ‌بار برای نجات جان خویش گرفتار آمده بود، تا آن‌که سرانجام نجات یافت. در جریان این واقعه، او با زنجیره‌ای از موقعیت‌های تهدیدآمیز روبه‌رو بود: بمباران، گرفتار شدن در کشتی شعله‌ور، آنگاه دریافتِ این واقعیت که تنها امیدش برای گریز -همان قایق- خود به تهدیدی تازه برای جانش بدل شده، سپس تعقیب شدن به‌دست نفتِ در حال احتراق در حین شنا، و نهایتاً خطر غرق شدن. در ظاهر امر، به‌نظر می‌رسد که هر یک از این موقعیت‌ها می‌توانست فی‌نفسه تجربه‌ای تروماتیک باشد؛ اما در مورد این سرباز، هیچ‌یک از آن‌ها به‌خودی‌خود نقش تجربهٔ تروماتیک را ایفا نکرد. اکنون بایستی افزود: درست در لحظه‌ای که احساس می‌کرد دارد در نبردی با شعله‌های تعقیب‌کننده پیش‌روی می‌کند، ناگهان دریافت که توسط یک چینیِ در حال غرق شدن -از اعضای خدمهٔ کشتی- گرفته شده و به پایین کشیده می‌شود. در تلاشی نومیدانه برای نجات خود، ضربه‌ای به سر مرد چینی زد و او را دید که در آب فرومی‌رود و ناپدید می‌شود. همین موقعیتِ به‌غایت خاص و مشخص بود که برای او به‌مثابهٔ «تجربهٔ تروماتیک» عمل کرد. این تجربه نقش تروماتیک یافت، چراکه، چنان‌که تحقیقات نشان دادند، این لحظهٔ به‌خصوص، در مقام کنش «قتل»، کانونی شد برای فرافکنی نفرت شدید و دیرپای او از پدرش؛ نفرتی که پیش‌تر، به‌سبب اضطراب و احساس گناهی که با خود به همراه داشت، به‌شدت واپس‌رانده شده بود. این تجربه برای او، تمامی بار عاطفی قتل پدر را یافت؛ و تمام اضطراب‌ها و گناه‌های نهفته‌ای را که به نفرت واپس‌رانده‌شده‌اش از پدر پیوند خورده بودند، برانگیخت، و در عین‌حال، سامانه‌های دفاعی آسیب‌شناختیِ مختلفی را که در ذهنش از پیش برای مواجهه با موقعیت‌های پدرکُشی آماده شده بودند، به‌کار انداخت و فعال کرد.

کتابخانهٔ اختصاصی تداعی

ادامهٔ مطالعه، در دسترس شماست

بخشی از این مقاله را خوانده‌اید. با عضویت ویژه، متن کامل این مقاله و مجموعهٔ مقالات اختصاصی تداعی را مطالعه کنید.

اشتراک ویژهدسترسی به متن کامل مقالات ویژه
اشتراک ویژه پلاسمقالات ویژه + سه پروژهٔ انتخابی یا تمام پروژه‌های تعاملی
دسترسی آنلاین به مقالات تداعی به‌همراه دریافت PDF ۳ مقاله در هر ماه؛ سهمیهٔ پروژه‌های پلاس به‌طور مستقل و برای هر پروژه در طول دوره تعیین می‌شود.
مسیر مطالعه در تداعی

ادامهٔ مطالعه

مقاله‌های مرتبط با این نویسنده یا نظریه‌پرداز را دنبال کنید و پیشرفت مطالعهٔ خود را ببینید.

از همین نویسنده

رونالد فربرن

۱۷ مقاله در این مجموعهاز قدیمی‌ترین به جدیدترین
پیشرفت مطالعه۰ از ۱۷
  1. ۱۲۴ بهمن ۱۴۰۰روانشناسی تکانه و محدودیت‌های آن | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  2. ۲۷ اسفند ۱۴۰۰روانشناسی ساختاری و واپس‌رانی ساختارها | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  3. ۳۲۱ اسفند ۱۴۰۰موضع اسکیزوئید | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  4. ۴۱۷ فروردین ۱۴۰۱تنوع ایگوها | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  5. ۵۳۱ فروردین ۱۴۰۱روابط اُبژه‌ای ایگوی مرکزی و ایگوهای جانبی | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  6. ۶۵ اردیبهشت ۱۴۰۱خلاصه‌ای از تئوری روابط اُبژه‌ای شخصیت | رونالد فربرن خوانده‌نشده
  7. ۷۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۱دوپاره‌سازی ایگو | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  8. ۸۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۱تفرقه بینداز و حکومت کن | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  9. ۹۲۳ شهریور ۱۴۰۲واپس‌رانی مستقیم، مقاومت لیبیدویی و واپس‌رانی غیرمستقیم | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  10. ۱۰۳۰ آبان ۱۴۰۲اهمیت وضعیت ادیپی | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  11. ۱۱۲۱ آذر ۱۴۰۲روانشناسی ساختار دینامیک و سابقه علمی کلی آن | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  12. ۱۲۶ خرداد ۱۴۰۴دربارهٔ ماهیت و اهداف درمان روان‌کاوانه | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  13. ۱۳مقالهٔ فعلیروان‌رنجوری‌های جنگ | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  14. ۱۴۱۷ مرداد ۱۴۰۵عوامل اسکیزوئید در شخصیت | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  15. ۱۵۱۴ شهریور ۱۴۰۵واپس‌رانی و بازگشت اُبژه‌های بد |‌ رونالد فربرنخوانده‌نشده
  16. ۱۶۴ مهر ۱۴۰۵ساختار درون‌روانی بر مبنای روابط اُبژه‌ای | رونالد فربرنخوانده‌نشده
  17. ۱۷۱۳ مهر ۱۴۰۵آسیب‌شناسی روانی بازنگری‌شدهٔ روان‌پریشی‌ها و روان‌نژندی‌ها | رونالد فربرنخوانده‌نشده
پس از پایان مطالعه، می‌توانید این مقاله را در مسیر خود ثبت کنید.
پایان این نوشتهبازگشت به آغاز ↑