ضلع سوم روان‌کاوی: کار کردن با حقایق بالینی بیناذهنی | تامس آگدن

در این مقاله، دو نمونه‌ی بالینی ارائه شده و سعی شده تا روش‌هایی شرح داده شود که روانکاو تلاش می‌کند با آنها ماهیت ویژه‌ی تعامل لحظه به لحظه‌ی تجربه‌ی سوژه‌ای روانکاو، تجربه‌ی سوژه‌ای روانکاوی‌شونده و تجربه‌ی بیناذهنی جفت تحلیلی (تجربه‌ی ضلع سوم روان‌کاوی) را تشخیص دهد، درک نماید و آن را برای خود و روانکاوی‌شونده، به صورت کلامی معنی کند. بحث بالینی نخست، شرح می‌دهد که چگونه تجربه‌ی بیناذهنی ایجاد شده توسط جفت تحلیلی، از طریق تجربه‌ی روانکاو از خیال‌پروری‌های[۱] «خودش»، اَشکالی از فعالیت ذهنی که اغلب به نظر می‌رسد چیزی جز خود-مشغولیت‌های نارسیسیستیک، حواس‌پرتی، نشخوار فکری تکانه‌ای، خیال‌بافی[۲] و مانند آن نیستند، تا حدی برای روانکاو روشن می‌شود. گزارش بالینی دوم بر نمونه‌ای تمرکز دارد که در آن، هذیان بدنی روانکاو در کنار تجربیات حسی و فانتزی‌های مرتبط با بدن روانکاوی‌شونده، ابزاری اصلی برای روانکاو بوده که به وسیله‌ی آنها نگرانی‌های عمده‌ای را که (به صورت بیناذهنی) ایجاد می‌شده، تجربه کرده و معنای آنها را درک کرده است.

و او شاید نمی‌داند که چه باید کرد، مگر این که در لحظه‌ای زندگی کند که فقط اکنون نیست، بلکه حالِ گذشته است، مگر این که آگاه باشد، نه از آنچه که مُرده، بلکه از آنچه که هنوز زنده است (تی. اس. الیوت، ۱۹۱۹، ص ۱۱).

به مناسبت جشن ۷۵ سالگی تأسیس نشریه‌ی بین‌المللی روانکاوی[۳]، سعی خواهم کرد به جنبه‌ای بپردازم که به زعم من «لحظه‌ی حال گذشته‌ی» روانکاوی است. عقیده‌ی من این است که وجه مهمی از این «لحظه‌ی حال» برای روانکاوی، ایجاد مفهوم‌سازی تحلیلی ماهیت تعامل سوژه‌بودگی و بیناسوژگی در محیط تحلیلی و شناسایی مفاهیمی برای تکنیک موجود در این ساخته‌های مفهومی است.

در این مقاله، محتوای بالینی دو تحلیل را ارائه خواهم داد و سعی خواهم کرد تا برخی از راه‌هایی را که درک تعامل سوژه‌بودگی و بیناسوژگی (آگدن، a ۱۹۹۲)، (b ۱۹۹۲) از طریق آنها بر عمل روانکاوی و روش به وجود آمدن نظریه‌ی بالینی اثر می‌گذارد، نشان دهم. همان‌گونه که خواهید دید، من حرکت دیالکتیک سوژه‌بودگی و بیناسوژگی را حقیقت بالینی اساسی روانکاوی می‌دانم که هر نوع تفکر تحلیلی بالینی سعی در تشریح آن با عبارات دقیق‌تر و سازنده‌تر از قبل دارند.